sábado, 26 de marzo de 2011

Asalar

Despois das friaxes da invernía, logo da reiteración nas treboadas ventosas de novembro e das neves purificadoras do nadal; asómase con timidez a primaveira.
E chega lucindo louzanía, facendo ostentación da súa picardía floral, das súas humidades latentes e do seu poderío cromáticamente engaiolador.
Preséntase amodiño, como facéndose de rogar, como asalando...

Foto: Xardín en Lalín. Tirámonos ás reboladas?

domingo, 20 de marzo de 2011

Resolución

Despois de que o mundo contemplase, con atónita e pasmosa insistencia, como o libio de labia trasnoitada masacraba con misís a un pobo armado con balas de razóns; tomouse a decisión de intervir.
Por moi xustas que sexan as razóns que levan a esas decisións, sempre sinto un calafrío que me percorre a espiñela de xeito paralizante. E teño o convencemento de que a persoa responsble de pulsar as teclas que confirman a orde de ataque tamén sinte a mesma sensación. Aínda que ela teña o respaldo dunha Resolución de nacións unidas.

Foto: Consola de mando. Cueiros para Gadafi

luns, 14 de marzo de 2011

Escaparate

Nos tempos que corren seica hai que aforrar ata aforrando (Cela xa deixou clariñas as diferenzas entre infinitivos e xerundios).
Nesa teima obsesiva de contención do gasto, non sei para que carallo derrochamos tanto en cosmética facial, cando abundan os exemplos  que descubren a retagarda como un singular e magnífico escaparate de insinuantes interioridades que presaxian a excelencia...


Foto: Sobre un cartaz de "Artesanía de Galicia", foto de Chousa da Alcandra

mércores, 9 de marzo de 2011

Xeonllos

Diante do desolador panorama que ofrecen os políticos do País, do Estado, da U.E... (tanto os que gobernan como os que amagan con querer gobernar);  hoxe escoitei unha interesante proposta:
- "Había que levalos a todos (ós políticos) para a praia e que se adentrasen no mar ata que a auga lles dese polos xeonllos".
- Para que refrescasen os  pés? -preguntou un canteiro aprendiz-
- Non; os pés precisamente poñérllelos cara riba...

Foto: Facendo pinos en Louro. Verán 2010

sábado, 5 de marzo de 2011

Egua

Calzada con alto nivel, lucindo cascos coidados e ferraduras niqueladas que golpean o chan poñendo acentos en cada pasada, quitando suspiros en cada galopada.
Ataviada con correas de sensualidade e cinguidas medias de encaixe con suxerentes ligas apreixadas.
Avanzando con donaire e magnífica caligrafía; debuxando no ar milleiros de figuras cargadas de semántica, pasmando a todo o hipódromo con cada pisada.
Non é diésel nin gasolina. Non depende da cotización do crú nin do custe do refinado. Incorpora dirección asistida, teito solar e peche centralizado. Que ben se vai de paseo na miña egua montado!

Foto: Pisando forte

martes, 1 de marzo de 2011

110

Ir amodo non sempre é garantía de aforro, nin aporta total seguridade en determinadas situacións. Sen ir máis lonxe, o lema olímpico fala de "máis rápido" para acadar os laureis do éxito; e cando nos persiguen trinta lobos famentos, como pretendamos facernos abandeirados do slow food ó volante, imos aviados.
Con sentidiño e leves doses de cordura podemos concluir que hai obviedades que non precisan decretos.
Claro que, se o que pretenden é solo fodernos a golpe de decreto, ten pinta de que o vaian conseguir, disfrazando neste entroido os sinais das autoestradas. A ver agora quen carallo couta os caballos costa abaixo...

Foto: Camiño de carro. Velocidade controlada pola realidade (Frádegas- Antas de Ulla)

domingo, 20 de febreiro de 2011

Estercar

A sucesión de tarefas que acontecen en todo ciclo productivo debe ser escrupulosamente respectada coa fin de acadar -co maior éxito posible- o obxectivo final.
Con eficiente eficacia hai que aplicar os coñecementos necesarios en cada estadio do proceso, non pasando  á fase seguinte sin que previamente esté completada a anterior. É absurdo plantexar a seitura antes da sementeira. Ou mallar antes da sega.
E así funciona.
Ata que chegaron os teóricos da economía e empezaron a introducir algúns cambios na cadea. Mercáronse fanegas de trigo antes de ser mallado. Vendéronse ferrados de fariña antes de ser moída. E todo se foi adiantando con obediciencia ás reglas dun mercado que non contaba con granizos nin xeadas. 
E así funcionou.
Pero entrou a política en escea. Hordas de traxeados, micrófono en man, entraron cos sacos abertos en labradíos e pastizais. E mudaron normas e alteraron procesos. Sabían que era preciso estercar para obter o produto, pero  non en que fase se aplicaba; así que acabaron por esparexelo enriba de pratos e manteis...
E así nos vai.

Foto: Moricos de esterco. Leira ben aproveitada.

martes, 15 de febreiro de 2011

Fachenda

Disparei unicamente dúas fotos. Estremeceuse  un chisco só coa primeira.
Erguinme e marchei. Ela miañou, con acento de Lugo, suaviño, harmonioso e ben miañado.
Volvín a vista atrás e percibín a fachenda que transmitía por miañar como miañaba. E pensei na mágoa que sinto por quen renega, ignorante, da lingua que no seu entorno se fala. Enriquecida con seseo ou con gheada; sempre con dignidade, elegancia e fermosura expresada.

Foto: Gatiña con acento. Subidón felino.

mércores, 9 de febreiro de 2011

Erecto

Esbarexer polo suco para deitarse na cal axeitada. Atopar o punto de humidade preciso para xermolar sen que te papen os grilos. Abrirse camiño pola terra. Medrar sen esquecerse de enraizar como é debido. Procurando sustento, buscando alimento; esquivando miñocas e sorteando escarabellos. Florar.
Permitir que as abellas che fagan cóxegas nos pistilos. Afroitar. Camuflarse entre o verde das follas ata ir tomando forma, eludindo os picotazos mortais de merlos famentos. Madurar.
Toda esta andaina para que un aguzado fío de metal te tronce polo medio, que che embouten con sal a ferida e,  despois dunha ducha de vinagre, que te remexan nun plato cun garfo frío e punzante.
E aínda pretenden que, con este tute, me manteña túrxido ata ser esmagado por dúas próteses dentarias dun mamífero corentón.
Que dura é a vida dun tomate, carallo!

Foto: Tomatiño cachondo.

domingo, 6 de febreiro de 2011

Picho

Mantén o ritmo a fío,  sin perder a compostura. Ou perdéndoa co vaivén do vento.
Apuntando sen punto de mira. Disparando sen gatillo. Vertendo líquido doce. Chovendo sobre mollado. Mollando a humidade, acariñando musgo e musgando os ollos sen sono. Entalándose na intimidade da terra e salpicando de rozaduras os arredores areosos.
Co temple inesgotable da súa pingueira infinita, é o aceite que mantén a iluminación sonora da catedral da chousa.

 Foto: Picho "incandescente"

martes, 1 de febreiro de 2011

Baduadores

A sua estratexia baséase na elevación da voz, misturando estridencias con alevosa reiteración. Como falan de todo sen saber de nada, agóchanse nunha contínua tronada gutural de decibelios insípidos.
Nese poleiro de confusión van consolidando (seica) a terceira forza política do estado; o que di pouco dos electores, pero moi pouquiño dos ata agora elexidos...
A este fato de baduadores, comunicadores sen licencia, asasinos da gramática e donos do mal gusto; convén lembrarlles que se lles nota ás leguas a incapacidade que teñen para discernir entre duas puntas e dous puntos.

Foto: Duas puntas.
 (Carballo pu(n)teado na Cervela -Antas de Ulla-)

mércores, 26 de xaneiro de 2011

Caixas

Están no punto de mira e parece que a cacería non vai cesar ata abatelas. Actualmente semellan as culpables de todos os males e, polo tanto, son  o destino focalizado de todas as iras.
Chámame poderosamente a atención este rápido e vertixinoso tránsito que as levou dende modosiños Montepíos ata o frívolo estatus de putas do sistema financieiro.
Nin antes tan santas nin agora tan casquivanas!.  E  se non xa veremos, cando o fume dos cañóns que lles disparan se disipe,  se a fagocitación destas Entidades será unha solución para a cidadanía ou  constituirá un novo epígrafe de beneficios para os que hoxe están -detrás da artillería- apostados. Apostamos?.

Foto: Lixo reciclábel. Supostamente.

luns, 24 de xaneiro de 2011

Sede

Había quen pensaba que, cando poidese, ía ser o pintor que tinxiría de azul a nosa vida. E que o faría ben (hai xente para todo). Que era o máis idóneo para sacar as castañas do lume coa eficiencia da eficacia necesaria nestes mares abertos.
Había quen pensaba así; pero agora sabemos que unicamente é un paxaro sedento.

Foto: Paxaro con sede.

mércores, 19 de xaneiro de 2011

Manco

Suso quedou sumamente tristeiro e deprimido dende que perdera un brazo naquel accidente. Con él perdeu tamén a fame, o sono e as ganas de leria.
Un día 10, na  feira de Antas, viu a unha persoa  á que lle faltaban os dous brazos rebechando pola rúa e amosando un aparente estado de ánimo lúdico e festeiro, contoneándose como se bailase música moderna. Pensou que se él estaba tan decaído faltándolle un, como raio era posible que aqueloutro home, sin os dous, andivera dando pinchos pola vida.
Buscou a maneira de achegarse a él, non sin dificultade debido á ausencia de paradura do manco bilateral. Cando o logrou díxolle:
- Oiches oh. Estando eu tan amolado pola falta dunha  extremidade; como carallo logras ti este estado de ánimo tan ledo carecendo dos dous?
- Estado de ledicia? -respostou o interpelado con evidentes signos de mal xenio e escaso acougo-. Que cona vou ter bo ánimo; o que pasa é que me pica o cu que nin diola, e non vexo xeito de rañalo!

Foto:Dous buratos

sábado, 15 de xaneiro de 2011

Espiñas

Estercados por raíces vellas e regados polo resío doce deste xaneiro mollado e negociador; medran gavelas de toxos verdes.
Toxos que serán rozados por fouciños negros co fío aguzado no esmeril da intención e suxeitos por forquitos que sofren nas súas gallas envites sen malicia (dinlles danos colaterais agora).
Xardín montés enclavado entre pedras dun valo ergueito á man, pechado con cancela de ferralla; vestida con gravata metálica de aceiro alemán anoada cun candado francés.
Seica vai ser esta unha boa colleita de espiñas. Digo eu que no toxal algún alecrín mareliño locerá...

Foto: Cancela con gravata.

domingo, 9 de xaneiro de 2011

Auga

Riqueza dos pobres que fertiliza hidroxenando. Sen liortas cando chega en vertical, xa que para todos, equitativa, flúe e como amante desbocado penetra. Serrón de dirección única que tronza. Inchando ríos, invadindo prados, anegando chousas, superando pontes, arrastrando pólas, carrexando latexos...
Palpable frenesí de caricias espumosas, envites impetuosos de mimos incontibles no leito fluvial.
E, despois do seu galope acuoso e osixenante, pediranos perdón preñando todo de vida, facéndonos saber que sin ela nin siquera poderíamos disfrutar o dulcísimo arrecendo a terra mollada.

Foto: Pontepedriña coutada. Prioridade para a auga.

xoves, 6 de xaneiro de 2011

Seguridade

A través das institucións mundiais, participamos cos nosos cartiños na protección antimisís da galaxia, destinamos fondos para operacións Atalanta, cubrímonos os lombos mediante exércitos comunitarios.
Temos batallóns de gardas civís e policías estatais, autonómicas e locais e non imos contar a seguridade privada que vixía o garaxe dos apeiros do tractor.
Dotamos a porta con chave de sete estalos e quince puntos de penetración. Conexión a central de seguridade 24 horas...
E todo iste esforzo na seguridade vai ó carallo na noite do 5 de xaneiro, permitindo o acceso ós nosos fogares a uns tipos con perruca textil, capa barateira e coroa de cartón pintado, que aluden á maxia para  xustificar a súa omnipresencia.
Como nos foda un, a ver que raio argumentamos no atestado!

Foto: Individuo visto por Antas de Ulla o día 5 a iso das 19:00 horas

domingo, 2 de xaneiro de 2011

Brinco

Tivemos que atravesar fanfarrias, facer balances mal pechados e esmagar semente de uva na boca. E agora tocan os propósitos enmendadores feitos con semblante serio e rictus convencido, que han corrixir pautas comportamentais pouco axeitadas, hábitos alimentarios deliciosos pero médicamente proscritos, retomar coleccións imposibles...
Pero os que estirpamos a semente ás uvas, non facemos balances, nin temos propósitos enmendadores, e pensamos seguir frecuentando os mesmos templos gastronómicos, e non coleccionamos máis que débedas...so nos queda lembrar que o cambio de ano non é mais que un brinco ben dado. Iso sí con aire de muiñeira!

Foto: Nena de Antas brincando en Arousa

martes, 28 de decembro de 2010

Decisión

Vai ser unha noticia de primeira magnitude para o país. Nada até o de agora logrou enfiar con tanto xeito e atino unha decisión desta trascendencia e calado.
E foi lograda mediante un consenso total entre as forzas políticas. Os do paxaro, os da flor e mailos da estrela acadaron un acordo sin precedentes. Ídelo ver axiña en cada aldea, xa que a Orde sae no Diario Oficial hoxe.
Todos os potreros de Galicia van ser recuperados como sedes das Subdelegacións gubernamentais en cada parroquia galega!.
Estarán rexentados polo pedáneo, con rango de funcionario a tercio de xornada, e dotaranse de fax e WiFi, ademáis de auga corrente e aire acondicionado. Non se di nada de que teñan toma de terra, pero vista a boa vontade política, podemos apostar que tamén contarán con ela.
Esta decisión é unha clarísima aposta pola sostibilidade da aldea, ademáis de optimizar  recursos e pór en valor unhas estructuras sociais que estaban a piques de pasar ós museos etnográficos, e -de paso- achegan a Administración ós cidadáns.
De xeito colateral, a ninguén se lle escapa que este paquete de medidas tamén pretende recuperar dous elementos esenciais da arqueoloxía galega: o ladrillo visto e maila uralita.

Foto: Potrero. Futura delegación da Subdelegación do Goberno.

domingo, 19 de decembro de 2010

Buzón

O teléfono non anulou a figura do carteiro como transmisor de emocións e ledicias (agora só carrexa publicidade misturada con recibos bancarios, salpimentados con multas de tráfico e requerimentos fiscais). Persiste a necesidade de construir con fonemas debuxados o que coa voz podería resultar  esdrúxulamente efémero. O epistolar é o que as puntillas son á  lencería fina...Así que naceu o correo electrónico.
Suprimido o carteiro do concerto das emocións, resultaba unha obviedade prescindir dos buzóns.  E nese baipás que puxo en contacto directo ó emisor co receptor, incluiuse un cambio de denominación do recipente externalizado, frío, marelo e anguloso; pasando ó garimoso, cálido e pre-íntimo nome de "bandexiña de entrada".

Foto: Buzón torto. Demasiadas esdrúxulas?

mércores, 15 de decembro de 2010

Cebola

Deixarse levar en demasía polas emocións adoita abocarnos a conflictos de relevancia. O corpo pide certas licencias que a mente debe regular coa sabiduría da experiencia, o tino da razón e maila mesura da oportunidade.
Xa sei que é necesario sair ó recreo; pero resulta moi convinte ter  a información precisa para que a decisión sexa sempre óptima. Porén , sen caer en tópicos, faise imprescindible considerar o tamaño antes de decir que non importa.
Así que nunca se debe dicir aquelo de "contigo pan e cebola", sin saber previamente como vai ser de grande o pan...

Foto: Terra de Antas. Fertilidade contrastada nunha cebola

sábado, 11 de decembro de 2010

Argallar

Non todo está nos libros. Nin as mil maneiras de fritir un ovo, nin a realidade constatable de que un ovo so é posible fritilo dunha maneira...
Algún libro xa da conta de como non todo o colacao é soluble no leite, pero escápaselle que por iso, precisamente, algúns somos do nesquik...
Os libros axudan moito. Amósannos experiencias e ideas que outros tiveron antes, delimitando así a derrega dos pensamentos para evitarnos plaxios mentais. Por moito que as ideas non teñan volume, sí que teñen propietario/a, e para deslindalas faise preciso o rexistro escrito como proba irrefutable da súa etérea consistencia e testemuña perenne da súa existencia.
O factor común que vencella a lectores e a quen escribe, radica precisamente nunha das marabillas que (seica) temos en total exclusiva os humáns: a capacidade para argallar.

Foto: "A cabeza non para"

domingo, 5 de decembro de 2010

Truco

Cando imos conducindo amola moito que o de atrás se  achegue en demasía á nosa traseira. Non hai interés ningún en verlle a faciana polo retrovisor a quen manexa a máquina que esnifa a fumieira do noso tubo de escape.
A cousa cambia radicalmente cando somos nós os que imos detrás. Esta alteración no criterio baséase en motivacións atenuantes que xustifican o noso comportamento en cada situación: en xeneral, pola ansia que nos leva o bo control do tráfico; ou, neste caso concreto, para cerciorarnos de que realmente o taburete precisa unha man de barniz!.

Foto: E seica hai que mirar para as luces de freo. Manda truco!

mércores, 1 de decembro de 2010

Mercados

Nunca os trienios foron garantía de fortaleza para pontes e camiños; nin as marxes aceiradas evitaron intencións suicidas, nin as acotacións ben definidas aseguran o seu cumprimento.
O río marca o seu ritmo e hoxe vai revolto. Non podemos argumentar que estamos en veda, así que compre aceptar que haberá pescadores que saquen tallada. Con todo,  non é tempo de facer tostas para embalsar protestas; antes ó contrario sería boa idea abrir novos caneiros que enxauguen esta voracidade dos mercados troiteiros.
Despois xa decidiremos se facemos os peitorís ou requisamos o dereito á simple contemplación da paisaxe...que valerá cartos!

Foto: Tensións de liquidez no Corgo (Antas de Ulla).

xoves, 25 de novembro de 2010

Cores

Algunha vez xa me teño posto colorado por ter que tragar algún marrón. Fiquei branco como a cera por algunha noticia mala ou sorprendente. E deixarme negro determinadas situacións.
Tamén debo recoñecer que houbo ocasións nas que me puxen morado e quedei coma unha rosa...
Supoño que non fai falla que manifeste a miña galeguidade lembrando que a bandeira que ondea no  mástil dos meus sentimentos leva unha diagonal azul.
Recoñecendo que entre o branco e o negro hai unha variada escala de grises, vou concluir por definirme como policromático.

Foto: Van de verde (e non son holandeses!)