Extensible

Foi un frechazo. Gustámonos a primeira vista. Ningún dos dous estabamos preparados para coutar aquela paixón que xurdiu de súpeto entre nós.

Fiquei máis pampo que os partidos políticos coa última enquisa do CIS.

Entón fuches ti quen deu o primero paso. E o segundo.

Achegácheste á solaina do teu pazo de fidalguía verde; e, sen mediar palabra, deixáchesme claras as túas intencións. 

Eu, atónito e confundido, unicamente puiden estender a miña man para recibirte. Horas despois, non fago máis que pensar na maneira de darlle cabida... a tanto amor.

Foto: Amor extensible.

Follas

Nas aulas de trigonometría -cando o alumnado marcha- os triángulos cobran vida, e senos e hipotenusas brindan con tanxentes en bacanais de sensualísima harmonía. 

Seica houbo quen escoitou a un polígono trilateral mentras esta confesión a outra figura xeométrica lle facía:

 Enchárcaseme o pensamento coa mera alusión imaxinativa; e nesa poza circunstancial as follas que se desprenden do meu maxín, non son máis que recurrentes envites cara o teu vértice das ledicias...

Foto: Follas na poza.  

Botas

Chegou sen que me decatase. Non sei onde podía ter eu os ollos postos para non vela apearse do vehículo que a transportaba.

Cando mirei xa estaba tecendo puntos de cruz nunha caixiña de costura tan pequena como a agulla que empregaba.

 Debíalle gustar o que tecía,

 pois cada tres ou catro puntos que daba,

 luminosa e abertamente sorría,

á vez que con graza unha perna abaneaba.

E marchei aparvado, sen saber que miniaturiña urdía;  se veu en coche, motorizada, ou  talvez gallopando polo empedrado, naquelas botas azuis montada.

Foto: Bicicleta rosa aparcada.

Capitanas

Dobreces témolas todos, 

rechamantes ou non tanto;

mínimas ou superiores,
familiares ou adquiridas.

Soldadas á personalidade

latexan de xeito perenne;

silentes unhas veces,
dolosamente patentes outras.

En formación de ataque, as brigadas do pentagrama lanzan dardos en clave de sol e disparan misís de tres por catro. Parapetándose con escudos de corcheas, avanzando con destreza entre fusas e bemoles, conquistan o obxectivo a base dunha artillería musicalizada.
Mentras fan todo iso non esquecen mirar de reollo ao comandante, manteñen a atención na melodía, dixitan con elegancia; e, sen sairse da escala, desfilan como capitanas.

Foto: Escola-Banda de Música de Antas de Ulla (Retagarda de flautistas).

Xaculatoria

 - Ave María Purísima

- Sen pecado concebida. Canto tempo hai que non te confesas, filla?

- Descantá que non veño señor cura.

- E como é iso?

- Ocúpame moito tempo ler o DOG e mailo BOE,  as directivas da UE, as cotizacións do Ibex35 e mailas fluctuacións dólar/euro...

- Tes que vir escoitar a Palabra de Deus para salvar a túa alma.

- Pero a min gústanme as palabras dos homes. E ademais xa vexo Sálvame...

- Filla...ese non é o camiño. Debes reorientar a túa vida para que cando o Señor te chame poidas presentar o teu baúl ben cheo...

- Xa, señor cura; pero eu non formei parte da cúpula de Bankia e a miña tarxeta é, simplemente, azul.

- Ego te absolvo a peccatis tuis...

- Señor cura; falta a penitencia.

-  Boh, por faltar tamén che faltan propósito de enmenda e centímetros na saia; pero estendémonos moito no post; así que de momento rézame xaculatorias, desenchufa a televisión e volve por aquí en vida, que xa terei operativo un TPV para tarxetas azuis.

Foto: Vidreira de Santo André de Teixido.

Nómades

Non teñen establecemento fixo.

Elas vanse sen previo aviso,  levando consigo toda unha bagaxe de curvaturas con magnéticas xeometrías.
E deixan tras de sí levísimas testemuñas da súa estadía. Apenas algún elemento piloso enroscado nun chan cargado de risas picantes que ule a crema solar mesturada con intencións inconfesables.

Ás nómades da praia cústalles desprazarse e camiñan con nugalla. Elas non o saben (ou si); pero, ademais de transportar os seus útiles de sedución, carrexan ducias de córneas masculinas adheridas a algunha das pezas dos seus bikinis.

Foto: Nómades dun deserto superpoboado.

Ventar

Asomados á solaina do maxín, no peitoril dos pensamentos; resulta moi doado comprender que  (de cando en vez) vén moi ben mandar calar todos os ruidos para volver sentir as propias sensibilidades. 

E ventar polas ventás do ser a harmonía coa que se sostén a  natureza nun mundo que, a través dos telexornais, unicamente semella que se escagalla.

Foto: Desembalsando olladas. Sobrecedo (Taboada)

Unanimidade

A auga segue correndo coma fai dez anos, preñando de verdor cinguido a capa do país, enchendo o ar de sons e recendos que nos son propios.

Mais; que sería daquel consenso de setembro do 2004 cando no Parlamento galego se aprobou por unanimidade un Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega que ía garantir, conseguir, introducir, promover e dotar?. Levaríao a corrente?

Aquela promesa feita ao pobo galego non soamente deixou de correr. Puxéronlle diques, construiron tostas, trabaron caneiros e trouxeron outras augas para regar o que ela xa regaba; ata facer dela unha nimiedade impresa en papel mollado.

Por iso non é tanto pedir se esiximos que se cumpra a palabra dada. Non é tanto se esiximos que se defenda a esencia de ser o que somos: galegas e galegos. E quen sinta vergoña de tal condición, pode embarcarse cara outras augas e deixarse levar pola corrente.

Foto: Fragas do Eume.
Imaxe do pé: ProLingua.gal

Recato

Esta teimuda tendencia por andar trotando a cotío sobre unha inmensa baldosa, exhibindo pudores e gardando recatos, acabará por diagnosticarse perniciosa para a ilegalidade vixente.

Mentras non se aborda tal disposición conviña que fósemos algo máis naturais, aínda que tal comportamento supoña a quebra encadeada de todas as firmas de lencería.

A perda sería terrible, pero así teríamos algo importante que volver refundar.

Foto: Pólas impúdicas. Futuras modelos de Pleasurements?

Campá

Empoleiradas en altas torres ou incrustadas en elevadas espadanas de fina e adornada cantería, as campás buscaban achegar os seus sons aos máis alonxados da contorna para que ninguén poidera non darse por avisado das horas litúrxicas.

E así chegaron ata os tempos do whatsapp, no que seguen campando con elegancia e gallardía.

Para animalas e sacarlles novos bríos, moitas veces me teño preguntado -escoitando como laian anunciando defuntos- se non poderíamos facelas repenicar xubilosas cando no lugar nace unha criatura.

Foto: Campá de Freixo (A Fonsagrada), lista para anunciar un parto.

Tellado

Nunca saberemos quen desfruta máis; se o vento acariñando as follas, ou as follas sentíndose acariñadas. Por non saber non sabemos se é o vento o que percibe aloumiños, e por cada folliña é agarimado.

Descoñecemos o que é ser auga nin sabemos o que goza unha tella mollada. Se é mellor agardar que cheguen as choivas e notar as cales até os sucos mergulladas; ou precipitarse en vertical para esmorecer gozando nun tobogán de ondiñas calcetado.

Nunca saberemos se é máis gozoso ser vento, folla, pingueira ou tellado.

Foto: Tobogán de ondiñas.

Cruces

"Pode unha fotografía superar a un deseño, como documento; mais eu aseguro que os meus deseños son fideliños e que ao facelos comunicáronme un coñecemento da materia que sería inaicesible ao siso dun simple fotógrafo"

Non sei se a moza da fotografía coñece esta reflexión de Castelao no limiar de "As cruces de pedra na Galiza"; pero estou convencido de que se el poidera ver esta imaxe pasaríalle o mesmiño que a este simple fotógrafo: tamén se quedaría de pedra. Agora, facendo caso ao mestre, vou tentar deseñala para que me comunique coñecemento da súa materia...

Foto: Cruceiro de carne na Galiza.

Síncope

 Todo está medido. As cordas tensadas, o arco listo para fretalas e arrincarlles -a base dun vaivén  infinito de caricias- os gozos reiterados da melodía.

Marcando os tempos que van no pentagrama, atentísimos ao compás, pendientes da harmonía; tendo coidado cos silencios;  calcetando fusas, tecendo arpexos...

A resonancia é perfecta, o instrumento axeitadamente acoplado. O público entregado.

No medio da interpretación, entre tanta marabilla, ninguén se decata que o corazón da violoncellista ficou sincopado.

Foto: Interpretando a Tchaikovsky en Antas (FestiUlloa2014)
(A última liña é unha ficción relatada por este blogueiro que gosta de xogar coas palabras)

Catedral

Nesta terra  que maximiza o incensario ata o grao de botafumeiro; na que os camiños acadan a maiúscula no singular. Onde o verde rebecha incansable ata convertirse en esencia mesma que se respira e se mama.

País onde o rexente do muiño tórnase feminino para poder bailalo; espazo estelar fermosísimo que destila as bágoas da montaña coas que fai conxuros curadores.

Aquí, onde somos capaces de facer embelgas na ría, foi onde o mar quixo espetar a sede da súa  única Catedral.

.

Foto: Virxa da Barca. Muxía.

Ralentí

Cando a visibilidade só posibilita velocidades de baixos desenvolvementos; é a ocasión máis propicia para relaxar os pedais, colocar a transmisión en punto morto e permitirlle ao motor revolucións calmosiñas.

Son excelentes momentos para que as carrocerías tomen o protagonismo da quietude, mentras debaixo da delicada epiderme metálica do capó escóitase namais o lene latexo da carburación ao ralentí.

E que o mundo siga rotando. Se lle peta.

Foto: A gusto no agosto.

Entropía

Na actualidade informativa resulta sumamente complicado acadar niveis de excelencia periodística. 

A autodescualificación que promoven algúns medios do audiovisual non o pon nada doado para que os verdadeiros profesionais, cunha man no peito, poidan desenvolver o seu traballo con rigor.

Se a este caos lle engadimos o batifondo que aportan os entrevistados que non din o que pensan ou non pensan o que din; queda clariño que ás reporteiras actuais, para desenvolverse nesta entropía mediática con profesionalidade, unicamente lles queda empregar novos recursos que permitan acadar resultados óptimos.

Un deles é facer as preguntas do revés, para que así saia algo do dereito.

Foto: Reporteira 7.0

Xata

Houbo un tempo no que era, practicamente, da familia. Vivía baixo o mesmo teito e aportaba singular relevancia á economía familiar.

Din que do porco aprovéitase todo; pero nada se desperdiciaba de min. Nin o leite, prezado tesouro alimento da casa; nin a bosta, imprescindible nutriente da terra. Sen esquecer o meu potencial motriz turrando de carros e arados...

O progreso trouxo outras pintas á estabulación. Agora non traballo, múnguenme de pascuas en ramos e non todos os da familia coñecen o meu nome. Son de aquí, chámome Xata e vou a clase de zumba para manter a elasticidade. 

Foto: Xata adestrando unha coreografía.

Eufonía

Cando se quere é posible crear sen agredir; abonda con alinear intención e maestría  para acadar o sublime.

Pódense construir rañaceos moi altos; pero a realidade demostra que a verdadeira altura atópase en cotas máis baixiñas.

Sen mancar os oídos, aledando ao tacto e creando verdadeiras eufonías visuais para deleite do bo gusto.

Foto: Pazo da Inspiración. Trasalba (Ourense)

Nogueira

A forza da oralidade radica case sempre na intensidade coa que as palabras se vocalizan, a tonalidade coa que se expresan e maila paixón inserida na súa pronuncia.

Na expresión oral non hai tantos atadallos gramaticais, permitíndolle á semantica licencias que lle dan potencia á vez que abren vieiros para novos significados.

Por estas razóns, cando na casa de meu avó se alude á maxestuosa árbore que preside a aira e domina o curro, non se di da mesma maneira que se escribe. Ela é, de toda a vida,  Anogueira.

Foto: Juglans regia de cas Dionisio.

Abismo

Hai un abismo tan inmenso entre o público e mailo privado, que dá medo comprobar como aquel se afunde na súa propia ingravidez inoperante de búsqueda do mínimo esforzo; mentras estoutro  afúndenos a todos na súa incesante, ninfomaníaca e exclusiva búsqueda do máximo beneficio.

Ambos modelos poden convivir; pero sen esquecer que hai servizos que nunca deberían ser privados e outros teñen que ser públicos. Facelo posible é cousa de todos: usuarios, funcionariado e outros artistas do fluvial. Deberíamos ter clariño que se nos quitan o río...deixa de haber dúas beiras!

Foto: Dúas beiras.

Viceversa

As máquinas máis perfectas necesitan filtros para impedir que lles entren perturbacións nas entrañas. Alí onde o combustible e mailo ar se xuntan coa chispa para que o pistón, acoplado e lubricado no cilindro, non pare de subir e baixar; desencadeando así un vaivén infinito de bielas que transforman o lume en movemento. E viceversa.

Por iso non vos debía estrañar que algunhas leven un filtro diante dos ollos para evitar -neste caso- a ignición instantánea somente coa súa mirada. E viceversa.

Foto: Filtros de miradas emitidas. E viceversa

Estrafalario

As cousas, incluso as boas, necesitan un tempo para ilas incorporando con algo de xeito á vida diaria. 

E aquí pasamos de mandar recados a mandar WhatsApps nun espazo cósmico moi reducido. É como se aos neandertais lles chega de súpeto a bisagra de bolboreta ou o grifo monomando.

A rapidez coa que nos está asolagando a tecnoloxía non nos permite xestionar cun mínimo de sentido o patrimonio recibido; e pasamos de ser donos invisibles dunha marabilla herdada a exhibirnos como propietarios franquiciados dunha serie de  trapalladas estrafalarias.

Foto: CocaCola na corredoira. Trapalladas a granel.

Pedalear

Un dos incentivos que me arrincou do sofá para ir votar hoxe, era a intriga superlativa que me causaba ver á representante do Partido Pirata na mesa de Antas. 

Quería ver se levaba parche no ollo, saber de que perna coxeaba e, de paso, comprobar se a tiña de carballo, de castiñeiro ou ía en plan progre lucindo unha de pino do país.

Levei un chasco de carallo, pois non puxeron a ninguén. Como se non houbera onde escoller!. Pero nada, todo igual de anódino. Todos con cara de risa facendo chistes triviais e a mesa do xantar sen recoller nunha beira. 

Na cabina había tanta papeleta que caro me costou atopar aos meus piratas. Finalmente ensobrada a miña elección, fun con paso lixeiro para meter na rañura o meu desexo; cumprindo así o dereito cívico que me permitirá botar pestes sobre a piratería que se senta nas bancadas de Estrasburgo.

E mañá...a seguir pedaleando!

Foto: Estilosa pirata pedaleadora.

Chuvia

Hoxe quero berrar baixiño para que me escoiten os xordos, e que a nosa fala enxaugue -coa sonoridade que nos é propia- os acentos de imbéciles e escuros que nin nos entenden nin fan por nos entender.

Hoxe quero buscar na despensa das ideas a ola das palabras,  para untarme na dozura da súa pronuncia.

Hoxe quero mergullarme nas letras dos nosos autores que falan de herbas pequeniñas e de árbores grandiosas.

Hoxe quero que chovan ditongos de ledicia; que veñan treboadas de substantivos para que siga salpicándonos -mil primaveras máis- esta sinfonía de corcheas verdes baixo o paraugas da lingua galega.

Hoxe quero. E mañá tamén.

Foto: Fonte das palabras.

Merlo

Cando mirar para o ceo píntanos a intención de azul con pasamanería branca; cando escoitar aos paxaros remata en aloumiños para o ánimo; cando percibir o doce recendo do ar acaríñanos o pensamento; cando os dedos devecen -en convulsa tolemia- por tocar o mar de petaliños que nos enmarcan...; entón é cando xa non hai argumentos para conter a promiscuidade lingual na súa procura -con frenética lascivia- da dozura inmensa que reborda nesta hiperfloristería de sensacións a granel.

Débese a hemoalteración do maio; coa que a imaxinación -acugula de ansias por mirar tocando, ulir sentindo e gozar saboreando- convértenos a todos en merlos asubiadores.

Foto: Merlo busca Merla en maio. Razón: mazaira ullá.