Cebola

Deixarse levar en demasía polas emocións adoita abocarnos a conflictos de relevancia. O corpo pide certas licencias que a mente debe regular coa sabiduría da experiencia, o tino da razón e maila mesura da oportunidade.
Xa sei que é necesario sair ó recreo; pero resulta moi convinte ter  a información precisa para que a decisión sexa sempre óptima. Porén , sen caer en tópicos, faise imprescindible considerar o tamaño antes de decir que non importa.
Así que nunca se debe dicir aquelo de "contigo pan e cebola", sin saber previamente como vai ser de grande o pan...

Foto: Terra de Antas. Fertilidade contrastada nunha cebola

Argallar

Non todo está nos libros. Nin as mil maneiras de fritir un ovo, nin a realidade constatable de que un ovo so é posible fritilo dunha maneira...

Algún libro xa da conta de como non todo o colacao é soluble no leite, pero escápaselle que por iso, precisamente, algúns somos do nesquik...

Os libros axudan moito. Amósannos experiencias e ideas que outros tiveron antes, delimitando así a derrega dos pensamentos para evitarnos plaxios mentais. Por moito que as ideas non teñan volume, sí que teñen propietario/a, e para deslindalas faise preciso o rexistro escrito como proba irrefutable da súa etérea consistencia e testemuña perenne da súa existencia.

O factor común que vencella a lectores e a quen escribe, radica precisamente nunha das marabillas que (seica) temos en total exclusiva os humáns: a capacidade para argallar.

Foto: "A cabeza non para"

Truco

Cando imos conducindo amola moito que o de atrás se  achegue en demasía á nosa traseira. Non hai interés ningún en verlle a faciana polo retrovisor a quen manexa a máquina que esnifa a fumieira do noso tubo de escape.

A cousa cambia radicalmente cando somos nós os que imos detrás. Esta alteración no criterio baséase en motivacións atenuantes que xustifican o noso comportamento en cada situación: en xeneral, pola ansia que nos leva o bo control do tráfico; ou, neste caso concreto, para cerciorarnos de que realmente o taburete precisa unha man de barniz!.

Foto: E seica hai que mirar para as luces de freo. Manda truco!

Mercados

Nunca os trienios foron garantía de fortaleza para pontes e camiños; nin as marxes aceiradas evitaron intencións suicidas, nin as acotacións ben definidas aseguran o seu cumprimento.

O río marca o seu ritmo e hoxe vai revolto. Non podemos argumentar que estamos en veda, así que compre aceptar que haberá pescadores que saquen tallada. Con todo,  non é tempo de facer tostas para embalsar protestas; antes ó contrario sería boa idea abrir novos caneiros que enxauguen esta voracidade dos mercados troiteiros.
Despois xa decidiremos se facemos os peitorís ou requisamos o dereito á simple contemplación da paisaxe...que valerá cartos!

Foto: Tensións de liquidez no Corgo (Antas de Ulla).

Cores

Algunha vez xa me teño posto colorado por ter que tragar algún marrón. Fiquei branco como a cera por algunha noticia mala ou sorprendente. E deixarme negro determinadas situacións.

Tamén debo recoñecer que houbo ocasións nas que me puxen morado e quedei coma unha rosa...
Supoño que non fai falla que manifeste a miña galeguidade lembrando que a bandeira que ondea no  mástil dos meus sentimentos leva unha diagonal azul.

Recoñecendo que entre o branco e o negro hai unha variada escala de grises, vou concluir por definirme como policromático.

Foto: Van de verde (e non son holandeses!)

Ninfomanía

Ninguén quere (falo de xente co xuizo san) voltar á situación de fai 35 anos; pero tamén é certo que, sabendo que as silveiras non ían dar figos nin brevas as toxeiras, tiñamos a esperanza de que as colleitas de amoras fosen abundantes e os alecríns tivesen mellores bríos, cando o único que percibimos son as aguzadas espiñas de silvas e toxos...

Neste tempo prosperou a nova raza dos políticos e as súas máquinas de poder: os partidos. 

Axiña aprendemos que éstes poden fodernos de xeito recurrente e, por moito que pretendan facernos ver, os únicos que acadan o clímax son eles!.

Esta ninfomanía do poder partidario está abocando á sociedade a unha perigosa frixidez democrática que nos ubicará na pendente do desencanto abstencionista. E o mais jodido é que neste caso non hai autoestimulación posible, xa que a masturbación do voto en branco pode acabar por magnificar o orgasmo dos que menos desexabas...

Foto: Figos en novembro. En que partido se metería este raio de figueira?

Elección

A muller acababa de chegar ó ceo. Nin dúas horas pasaran dende que morrera no pasillo dun hospital do Sergas.

Na recepción celestial estaba San Pedro, con quén entablou axiña unha amimada conversa, súbitamente interrumpida por  uns berros  adoecidos que se escoitaban tras unha porta azul. A recén chegada fixo un xesto inquisitivo ó seu contertulio.

-Non te preocupes -tranquilízaa o home das chaves-. Chegou fai dez minutos e estanlle facendo os buratos no lombo para colocarlle as ás. Tiñamos previsto asinar un Convenio co Sergas para adiantar este trámite, pero eles seica non dan feito alá abaixo; así que non queda outra que xestionalo aquí.
Sen agochar un aire de sorpresa, axiña voltou á conversa, afeita a todo tipo de situacións tendo en conta que sempre fora usuaria da sanidade pública.

Tres minutos despois retornan os berros, pero desta vez resultaban -se cabe- aínda máis escalofriantes.

- Polos cravos de Cristo! -exclamou con certa anguria no peito- ¿e agora que raio acontece?

- Non hai de que preocuparse, muller -resposta San Pedro-. Só lle estan facendo as perforacións necesarias para instalarlle as aureolas. Nin siquera alixeirándolles o choio coa receita electrónica foron capaces de...

- Ai, de ningunha maneira -interrumpe moi decidida-. Por iso non dou pasado. Mellor voume para o inferno!.

- Pero como vas facer iso? Non ves que alí sodomizarante e abusarán de ti de xeito reiterado? - asegúralle Pedro con rictus estresado de galeno de Atención Primaria coa consulta ateigada-

- Non importa, para iso os buratos xa os teño de serie!!!

Foto: Buratos artísticos.

Ferradura

As estratexias do galope empezan cunha boa caldeirada de fariña e rematan por ter a besta ben ferrada.

A maiores diso hai que contemplar unha morea de variables. Que a albarda vaia ben firme, que as cabezadas sexan axeitadas, que o xinete non se pase coa espuela nin coa fusta...

Todo elo sen esquecer nunca que os outros cabalos non están no hipódromo co obxectivo de amolarnos a nos, senón coa intención de cruzar primeiros a meta.

Foto: Parada en boxes no Campo da Antas

Ciberactúa

ProLingua, plataforma pola defensa e promoción da lingua galega, comeza unha campaña, baixo o epígrafe de ProLingua Ciberactúa. A cousa consiste no envío masivo de cartas ou mails a institucións ou empresas que discriminan claramente o galego. Neste caso comezaremos por Gas Natural que, sendo unha empresa que absorbeu á galega FENOSA, ofrece a súa web en castelán, catalán e inglés, pero non en galego.

Envía cartas ou mails ou ben chámaos por teléfono esixindo que a lingua galega tamén sexa idioma de interlocución entre a empresa e os seus clientes galegos.

• Formas de contacto con GAS NATURAL FENOSA:

Enderezo postal: Gas Natural SDG, S.A., 2008
Plaça del Gas, 1   08003 Barcelona

Páxina web de atención ao cliente en liña
 
Enderezo electrónico gasNatural
 

Moitas grazas pola túa actuación a prol da nosa lingua!

Evento

Unha escolta de trinta mil formigas en terra e cincoenta enxamios controlando as alturas.

Alumean o camiño, amenizado por trece corais de grilos, cen ducias de vermes carpinteiros. O chan  branco está engalanado polas ás de oito mil bolboretas e salpicado de xoaniñas costureiras.

Elixires de dous millóns de follas recén caidas e musgo mollado embriagando o ar. Todo está quedo, silente, preparado para o evento: vai falar o saltón debaixo da sombrilla dun sapo.

Foto: Outono engalanado.

Pastor

Tanto nos din que hai que conservar as especies todiñas. Tanta insistencia [compartida] en que somos herdeiros dunha riqueza que debemos deixar [íntegra] en legado...

Tan reiterados avisos nesa liña eran necesarios;  pero [carallo!] a Xunta colleuno tan ó peíño da letra, que xa estou vendo cando detrás dun valado estaremos os humáns en reserva concentrada, mentras pola corredoira campa un pastor alemán con pasaporte diplomático...

Foto: Saberá ler o lobo?

Solución

Xa cambiamos a hora. Agora todo irá mellor. 

Venderanse coches a mansalva e reducirase a polución. 

Imos acabar co paro e desaparecerán o déficit e maila especulación.

Xa non haberá terrorismo, transfuguismo nin opresión. Desaparecerá o mal trato, a fame e maila corrupción. E sentados no banco da ledicia observaremos que pouco esforzo nos costou.

Non sei como carallo non demos antes con esta sinxela solución!

Foto: Banco. Unha hora antes e unha hora despois

Caravilla

Todos temos segredos.

Algúns incluso resultan inconfesables. Imaxinemos por un intre que os nosos pensamentos quedasen expostos á vista e interpretación de todo aquel que nos mirase. Qué perigo!.

Menos mal que contamos co recurso da caixa forte da intimidade pechada coa caravilla da discreción.

Tras mecanismos así de sinxelos gardamos asuntos  ben complexos, ideas sumamente perversas ou puntillas levemente almidonadas.

Foto: Alta tecnoloxía en seguridade

Vincallo

Demasiadas florituras para adornar a propia flor  resulta un exceso desmedido na exaltación de quen por sí xa exalta.

Esa recalcitrante porfía nin siquera a  Ionesco lle pasou pola cabeza. Tapar con esmeraldiñas unhas esmeraldas , ocultar con feixiños de zafiros uns zafiros, atar con vincallos un vincallo...

Vestir bonitas un par de razóns axuda a matizalas, pero recargando o argumento caemos no esaxerado e rozamos o absurdo.

Que o sostén nunca vai ser máis fermoso que as sostidas, carallo!

Foto: Secreta victoria.

Perspicacia

Tendemos a pensar que existe unha única perspectiva para visualizar as situacións. Esas ideas preconcebidas inciden no xeito en que percibimos a realidade, autolimitándonos en sucesivas progresións xeométricas canto mais imos profundizando na materia da que se trate.

Tales prexuizos acaban por reducir a capacidade de análise; limitando así as conclusións ás que podíamos ter chegado.

Por iso deberíamos ter máis claro que, antes de deixarnos levar por habitualidades rutinarias, viría moi ben ampliar espectros  e redimensionar enfoques, explorando novos criterios e visualizar con agudeza dende ángulos diferentes. Ese levísimo esforzo de sagacidade enriquecerá o coñecemento, alimentará a intelixencia e, de paso, dotará de mellor cintura o músculo da perspicacia.

Foto: Pose fotográfica innovadora. Perspicacia para mirarlles as pantorrillas.

Escenografía

Despois de desfiles con cabras lexionarias e ovellas zapadoras, hai quen empeza a preguntarse se o feito de soltar pombas brancas (ou negras) nos actos castrenses non ven a ser o mesmo que agasallar preservativos ó cura da parroquia polo día do patrón (ou da patroa).

Nun acto no que a noticia son as bandeiras ausentes , as broncas e  mailos abucheos a certos tribunos, fai que me pregunte se non viría ben revisar o calendario e maila escenografía decimonónica dunha exaltación que ninguén sinte e que mesmo acaba semellando unha gran cagada (ou mexada).

Foto: Participante no desfile alixeirando a carga.

Filosofal

En pedra filosofal das audiencias convertida. Chave política advocada. Dona de frases lapidarias, tantas veces plaxiada. Como realeza do vulgo aclamada. Para nai coraxe postulada... 

O malo de tanto destripe carniceiro e absurda liturxia dun suposto periodismo que agocha en anglicismos a estupidez suprema, non radica unicamente no feito de que haxa público para esta miseria; senón en que a propia sacerdotisa desta relixión acabará sendo -no mesmo altar que hoxe a venera- inmolada.

Foto: Et super ti... edificarei a miña programación.

Dentada

Seica non corren bós tempos para quen ostenta o goberno.

Na bota mediterránea, pártenlle os dentes ó seu cavaliere, ó outro lado dos Pirineos din que o que durme coa modelo meteuse nun lío que somente un payo podería facer, nas illas da súa graciosa maxestade (contará chistes?), teñen unha ensalada no goberno que nin con vinagre se aliña.

E contan que aló por Madrid seica lle deron unha dentada no corazón ó rapaz de Valladolid criado en León, por mor dunha malagueña que quería subirse a un madroño para contemplar un oso que ten unha tal Aguirre, grande de España...

Que cousas!. Sendo tan nocivo, como parece que é, pregúntome que clase de vacina se inocularían os políticos para continuar facendo paellas.

Foto: Dentellada cardíaca na mazá de Antas

Par

Individuos solitarios cimbrean intencións; chiscando ollos, mollando beizos.

Expoñendo talentos, amosando posibilidades; exhibindo recursos, suxerindo aptitudes.

Tentando seducir, procurando embelesar; emitindo sinais que buscan un resultado descaradamente oculto e disimuladamente visible.

Na oscuridade do día e na lucería da noite, ese  contínuo e reiterado baile de conquista, ese desfrebe reiterado de recursos, unicamente pretende a disolución da individualidade para confluir no outro ser tentador, desexado, atraínte, ansiado...

So para evitar onanismos  bipersonais. Buscando o par.

Foto: Lascivia vexetal. Outono en Antas

Cavilar

O castelo de naipes da marabilla económica esnaquizouse fai varios meses, sen trazas de mellora a curto prazo (que é como queremos as cousas agora). Durante unha tempada vendemos os becerros que ían parir unhas vacas que posteriormente abortaron , sairon marondas ou foron montadas por bois vasectomizados.

O caso é que agora temos as cortes cheas de vacas vellas, escasas de leite, sin posibilidade de preñar e os tratantes á porta preguntando polos xatos mercados con antelación.

Con este panorama cadaquén debe buscar un culpable se non quere poñer a soga no seu propio pescozo. Argumentar culpas será doado, xa que todos temos os pés mollados naquel trolleiro de ledicias e benvivir.

Porén pregúntome se, antes de entonar berros a través da microfonía da desesperación, non sería aconsellábel deterse un chisco a cavilar...

Foto: O pensador (para ser tan inactivo, está cachas de carallo)

Cabroncetes

Andamos buscando a pose axeitada para campar diante de amizades presentes e futuras; e non sempre  resulta doado lograr o escenario, a postura e maila expresión necesarias para acadar a imaxe desexada. 

Cando por fin conflúen as circusntancias , e incluso somos capaces de lograr aquela mueca que tanto nos favorece, non estamos libres de que algún factor imprevisto apareza no intre máxico da dixitalización e tumbe o intento.

Pero, como reza o dito popular, non hai feira mala. De xeito que, mentras á rapariga loira  se lle escarallou a pose protagónica -e un chisco forzada-; outro fotógrafo oportunista (moi même) logrou un casual menage à trois fotográfico absolutamente natural e imprevisto.

Pregúntome quen sería máis cabroncete dos catro: o raparigo xoguetón, a amiga pelivermella que seguiu ó calado coa sesión, a propia modelo que me cachou fotografiando o momento ou...moi même?

Foto:Catro cabroncetes

Polaina

Con mirada firme e penetrante, co ánimo ledo e a intención ben dirixida; repenicando no tamboril das intencións con recalcitrante insistencia.
Marcando o ritmo e acompasando as ideas coas baquetas da sabedoría, percutindo no coiro ben tensado pola cordaxe da razón, arrincando notas do ar para pousalas nos oidos dun público que moverá os pés e baterá as palmas.
Mais, para lograr embelesalos non abonda con coñecer a melodía e manexar o instrumento. Iso dase por feito. Tamén compre ter boa postura no corpo e sincero sorriso no semblante. Tocar con elegancia facilita a comprensión da peza.
Non é menos importante levar ben postos todos os botóns. Moi importantes os da petrina, pero tamén os das polainas!

Foto: Gaiteiro en posición de Do Maior

Xato

Xato vai en pelotas pola vida de xeito que o sol e mailo vento lle aireen alí onde máis frío ou calor teña en cada momento.
Xato remoe de noite con calmosa lentitude a herba que pastou de día, ceibo polo prado inmenso ó que non lle ve o valo; sen estrés nen premura.
Xato copula con asiduidade unha nutrida manada de rubias e morenas; e despois do envite danlle unha caldeira con fariña de millo.
Pero a Xato amólalle o piercing que non quería ter engarzado nas ventas, e non lle presta un carallo ir co dni enganchado na orella. A corda que lle amarran arredor do queixelo córtalle a circulación facial e esmágalle a barbada. Non entende para que carallo o exhiben na feira amarrado a un puto carballo mentras atura moscas e moscóns. Se ademáis a feira era de queixos, joder!

Foto: Feira do queixo de Antas. Xato "queixándose".

"Embolado"

Non me gustan nada os memes; pero esta vez hai dúas razóns de peso para participar:
O nacemento ven dado polo post número 1001 de Kaplan (palabras maiores) e a min méteme no embolado Zeltia (a miña primeira comentarista despois de 232 entradas) .
Pasemos o "trago" axiña.

Canto tempo levas como blogger?
Aínda que houbo outro intento fallido, direi que dende outubro de 2007

Como te enteiraches da existencia dos blogues?
A curiosidade un día levoume a fedellar en Blogger.
Cinco blogues que sigo diariamente ou con moita frecuencia.
Leo a miña lista de blogs sempre que vexoa actualizacións, pero sin duda non me esquecen AquamLatam , Pitima, Leoeosseus, Susana Moo e Zeltia
Es lector anónimo dalgún blogue?
Claro que son. Pero son falador e case sempre acabo por baduar algo.
Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Hai moitos que foron concluindo este camiño, pero aquí debo citar á Lareira de Santiso, que foi o primeiro blog que visitei por un puro casual, e prendeu a chispa para a Chousa.
Con que cinco bloggers irías de esmorga?
Cinco son poucos. Ademáis gústanme os números pares...
Con que blogger pasarías unha noite de loucura sexual?
Pódese facer iso con algún blogger???. Eu pensaba que esto era cousa de escribir...
Namorácheste algunha vez dalgún blogger?
Vou respostar coma Pitima (excluindo o que di do Druida, claro!)
Estás satisfeito co teu blogue?
Estou. Se non fose así teríalle dado ó botón e listo.
Espallar este meme entre 3 e 5 blogs
É dicir, xa que me foderon a min...que siga a cousa. Pois pásollo a Paideleo, Aldabra, Xenevra e Merce. (Xa vos escoito xurar en arameo jajaja)

Foto: Bola de garabullos. Escaparate en Compostela

Rumbo

Gastamos moito en manternos a flote, cando esa debería ser unha característica do casco e non ter impacto no consumo enerxético.
Pero adoitamos empregar elevadas cantidades de combustible mental para ir dende ningures ata ningunha parte e despois, cando hai que enfrontarse co mar picado, fáisenos pequena a hélice e moi cativo o timón.
Coñecer a propia eslora e o calado do mar no que bogamos axuda a manter o tempero necesario para surcar con garantías en mar aberto, ó abrigo da ría ou incluso na propia bañeira.
E tampouco pasa nada se apagamos motores cando, ocasionalmente, non temos moi claro cal é o rumbo.

Foto: Parado a toda máquina.