domingo, 3 de xuño de 2018

Oxalá

Esta primavera de nuboeiros trouxo flores tardías á roseira do xardín. Ela -a roseira- dispuxo todo segundo as leis do parlamento vexetal. Regulou o crecemento despois da poda agresiva do xaneiro, acordou con espiñas dispares a protección do conxunto, enredouse por lei orgánica na celosía do valo e agromou por decreto folliñas verdes...
Agora, por sorpresa, un recendo novo xura e promete anegar con petaliños o chan desta silveira democrática, tan necesitada de erradicar olores que non eran -precisamente- aromas. Ogallá perduren. Oxalá o vexamos.

Foto: Rosiña con aspiracións de rosa.

xoves, 17 de maio de 2018

Palabra

Fíame amodiño coa guturalidade morna da nosa fala, éncheme de matices patrios, faime xirar co fuso da normalización nunha espiral de acentos que acrecentan a miña valía. Téceme na ledicia do que son, sen fíos alleos, con agullas propias. Permite que me afague na túa boca mentras me bordas con puntadas de saliva doce e quente. Tínxeme nos teus labios encarnados xusto antes de me proxectar ao ar azul e auditivo; despois... acaríñame coas túas mans brancas e afinadas trocándome nun son arpado.
Súbeme de nivel; faime palabra galega. Vogalízame!

Foto:Ambiente arpado.
Letras Galegas 2018

martes, 1 de maio de 2018

Porta

Horas de esmerada carpintaría para elaborar salvagarda e garantía da intimidade, de protección do fogar, de custodia da privacidade. 
Minucioso estudo material na procura da seguridade sen perder gallardía; coidada fábrica que ha de aportar lozanía sen menoscabo da eficacia.
Habilidosa colaboración entre xastres da garlopa e prateiros da forxa  para dotar de robusta esvelteza esta primordial peza, case flotante, que permitirá entrar ou denegar acceso co mínimo esforzo dun xiro circular, limpo, elegante...
Curmá maior de fiestras e xanelas, dona do paso, señora dos permisos, ama do franqueo, centinela absoluta con doble cometido; pois soamente ela foi construída para conceder licenza de entrada e  liberdade de saída.
Adecuada e firme, sempre atinada; aberta ou pechada...non importa!

Foto: Porta. Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil.

domingo, 1 de abril de 2018

Cravuñar

O movemento sensual do segador de gadaña está en extinción. Primeiro foron as ducias de "bertolinas" as que lle puxeron o pé na gorxa a aquel baile de salón interpretado a ceo aberto. Despois chegaron as rotativas para finiquitar a artística e semicircular danza dos trolleiros.
O samurai das brañas; coa fusiforme pedra de aguzar no cinto, encartuchada nun corno operado para tal fin, xa non emula aos pistoleiros do oeste americano campando nos praderíos.
Talvez nalgunha vella palleira atopedes, cuberta polo po do esquecemento, unha gadaña roma. Tinxidas pola ferruxe do desamparo, incluso sería posible dar cunha zafra durmindo a carón da picadeira; pero ben complicado vos resultará achar mans expertas que saiban cravuñar.
Emporiso a estampa do mosqueteiro da herba verde, do atleta da esgrima vexetal, xa se garda unicamente na memoria colectiva dos que tivemos a oportunidade de, un día, velo...segar.

Foto: Cravuñador ullán.

venres, 2 de marzo de 2018

Felepas

Á natureza había que lle dar o Nobel de estética, o Oscar á mellor posta en escea e o Pulitzer á comunicación; por nos agasallar estampas fermosísimas que  sorprenden o ollo, relaxan o ánimo e activan o pensamento.
(Na Galiza, ademais, cómpre concederlle a título perpetuo o Mestre Mateo polas magníficas vistas que -sempre sempre- falan galego)
 Elevando o toxo á categoría de ornamento, ao torto a esvelta dereitura, á friaxe en amigable calidez e facendo da néboa excelsa iluminación.
Dando leccións de administración de recursos, con garabulliños axeitadamente distribuídos, focos lumínicos con mestría dispostos e suaves matices verdes combinados con pinceladas de felepas brancas. Facendo do cotiá un museo inmenso que, de balde, nos convida a visitar.

Foto: Carballo, néboa e felepas. Arte

domingo, 4 de febreiro de 2018

Protuberancia

Toda a forza do desexo que loita contra a gravidade;
embalsado no ar, sostido nun abrazo imposible
con aleivoso perigo de desprendemento,
 a berros musita un pensamento,
a cada paso facéndose moito máis visible,
morrendo por dar un bico, véndoselle a ansiedade...

Atura canto pode finxindo prestancia,
ata que a pinga se torna río
e esquecendo todo rastro de señorío
desemboca, ávida, nos beizos da elegancia.
/Adoita acontecer cando o desexo se volve protuberancia

Foto: Pinga. Embalse no ar.

luns, 1 de xaneiro de 2018

Resaca

Deixemos de lle esixir cousas ao ano recén nado; non é el o que nos ten que cambiar: somos nós os que debemos mudar para que 2018 sexa diferente.
Cómpre ter clariño que mentras non sexamos capaces de nos baleirar de todo aquilo que nos amola, difícilmente poderemos enchernos de todo o que agarda para nos facer felices.
Aínda cos estertores do Danubio Azul (*), mentras dixerimos estas reflexións, e como primeiro paso para o anterior; era ben ir arrastrando os nosos corpos ata a pía da auga fresca para mitigar un pouquiño esta tremenda resaca.

Foto: Marruxo brindando. (Pazo de Tor).

(*) No momento de publicar estas liñas aínda non atopei imaxes da Sinfónica de Viena de hoxe.

xoves, 28 de decembro de 2017

Inocentes

Soamente sete notas son suficientes para nos demostrar que a melodía, ademais de agradable, pode ser infinita.
Con esta sinxeleza teórica resulta complicado entender como a sociedade nosa, repleta de intérpretes de oído, o que máis tende é a facer un reiterado e desagradable ruído. 
Deste bucle de cacofonías non hai quen se declare culpable, pois aínda que ninguén saiba música, de perpetrar atentandos auditivos todos nos sentimos puramente inocentes.
Desfrutemos do día, xa que logo.

Foto: Cadro musical. Inocencia pura.

domingo, 12 de novembro de 2017

Lavar

Nos tempos da inmediatez parece que non temos tempo para nada. A frase foi sempre válida pero, debe ser por tanta tecnoloxía, dá a impresión de que o tempo fuxe hoxe a máis velocidade.
Este entramado de axiñas que nos ralentiza provócanos milleiros de suspiros, mentras xestionamos axendas electrónicas e administramos arquivos  que viñan para nos solucionar a vida; e resulta que se nos encerella neles...
Seguramente non imos ter tempo, pero viría ben deter o centrifugado ao que temos sometidas as neuronas para lembrar que máis amodiño tamén se pode lavar.

Foto: Lavadoiro/lavadora.

mércores, 1 de novembro de 2017

Contemplar

Canto cambiamos en dous lustros? Como eramos, que vicios tiñamos que xa non temos e cales adquirimos desde aquela? Hai hoxe dez anos, falabamos de felicitar o santo que neste día celebrades, de que era un outono atípico pola escaseza de choivas, da caída da folla...
En realidade, se espelimos as colateralidades de adornos prescindibles, podemos chegar a concluir que tanto muda que non cambia nada. Matizar en todo caso que, para convivir coa presbiopía ocular galopante, fomos aprendendo que non todo consiste en ver: tamén cómpre saber contemplar.

Foto: Pedestal contemplativo.


sábado, 21 de outubro de 2017

Parlamento

Din que nos representan, pero eu non me sinto representado. Nin siquera pola veliña que acendín. 
Non entendo o que din; e de non entender xa me teñen cansado.
En ocasións considero que a miña é a vela apagada; pero para que carallo a quero se non aluma?
Xa abonda de tanta escuma nesta mar alborotada! 
Ás veces penso que non a teño no candelabro por mor dun sistema electoral podre e macabro.
Deputados da sarna sen gusto que me aportan contrariedade e desgusto; que se queixan da súa mala sona con senadores desnatados que unicamente se afanan en ter mulida a poltrona.
Nesta noite -que non dou agardado polo día- declárome en rebeldía;
e tendo por testemuña o firmamento, disolvo este inútil e arcaico
parlamento.

Foto: Velas
(Igrexa do Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil)

domingo, 10 de setembro de 2017

Carne

Na catequese de don Ramón todos tiñamos claro que o demo era un inimigo tremendo. Os que levabamos asistindo varios domingos, incluso asimilabamos que o mundo tamén podía ser malo; sobre todo ao pensar nun mundo alleo, lonxano (máis aló da parroquia de Alvidrón ou das limítrofes, vaia).
O que a min non me collía na cachola era que a carne fose inimiga da alma.
Don Ramón nunca nos aclarou se se trataba da de touciño ou a de coello estofado. Por momentos parecíame que tiña que ser a de polo. Porque ás magras de xamón non lles vía maldade por ningures!.
O delicado pero tupido pano da inocencia non me permitía atisbar que se referían á carne branquiña e suave de Amparito...
Estes esforzos meditativos levábanme a considerar que por non saber xa estaba pecando; así que teríame que achegar a un confesionario para recibir o perdón. Iso sí, non ía ser coherente contar coa absolución dun presbítero que comese moita carne precisamente; tiña que me confesar cun cura delgadiño.

Foto: Confesionario slim fit

xoves, 10 de agosto de 2017

Suspiro

Falar, en ocasións, pode escarallar instantes fermosísimos. Cecais por iso hai momentos nos que perdemos a posibilidade de articular frases conexas. Soamente é posible a conexión de suspiros...
Aprender a calar é unha disciplina artística difícil de dominar. Saber interpretar o silencio é o segundo curso da mesma licenciatura.
Calemos moito e suspiremos máis. Motivos hainos. Razóns tamén. Chssssss
 
Foto: Suspiro atrapado.

venres, 28 de xullo de 2017

Verde

Aos nenos moito nos gusta ir á praia. Ese espazo, enzoufado de area húmida e raios uva a granel semella unha especie de terra de ninguén onde se poden perder un pouco as formas e no que os códigos civil e militar fican un tanto desvigorizados. Xa sexa polo feito de que a xente vai case núa; e tal disposición quítalles poder coercitivo para nos reprender, ou sexa por razóns que escapan á capacidade das nosas puerís entendedeiras; a cousa é que alí gozamos de licenzas zapadoras únicas.
Esta liberdade momentánea e situacional lubrica tanto en tan ben os nosos cerebriños aínda verdes, que pasamos directamente de educación infantil a másteres na construcción de castelos de marcada tendencia castrense.
A nosa febril actividade contrasta coa pachorra dos adultos, que pasan as horas en posición bélica de corpo a terra.

Foto: Balde verde e outras indumentarias cromaticamente coincidentes.

martes, 4 de xullo de 2017

Aves

Había unha vez un gorrión namorado e non correspondido, que voaba con abafo, amolado e perdido. Sen rumbo no seu compás e con desacompasada traxectoria, chiaba tristeiro con mirada aleatoria.
Tanto adoecía acobillado baixo as tellas do hórreo estremeiro, como choraba agochado entre a follaxe do castiñeiro. Penaba nas laxes da aira e sufría na palleira; ata aos corvos lles daba mágoa velo daquela maneira.
Unha mañá que polo lugar pasou unha ave fría e, fixándose na dor tan grande que o paxaro refería, achegouse ao pobre animal e explicoulle con voz caladiña que un pardal non se debe namorar nunca dunha anduriña!

Foto: Paisaxe harmónica e gorrión namorado
(Se non o vedes imaxinádeo. Ó gorrión)

sábado, 3 de xuño de 2017

Flor

 
Delicadísima pel -apenas cutícula-
fermosura intrínseca que os ollos captura
á vez que convida a entrar na fondura
do sagrario porticado, en verdade, edícula.

Sangue que arde provocando febrícula
latexo que se precipita na floral abertura,
alta costura, movementos en abreviatura;
pestaneos incontrolados abocando canícula.

Visión fermosísima, que segrega dulzor;
convite descarado, que destila fervor;
 atracción infinita
cousa  bonita!
 Todo iso (e máis) es ti, flor.
 
Foto: Rosa rosa

mércores, 17 de maio de 2017

Chorima


Outra primavera iniciada
reiterando a mesma noticia:
cando se decatarán en Galicia
que sen ti non somos nada!

Encetado de amor,
tinxido da túa pronuncia
verbalizo esta denuncia
amosando o teu esplendor.

Lingua galega; nai de pura estima;
es da miña fala adorno e aleivosía;
ti es o ser, a música, a letra e a poesía;
eu son o toxo, e ti es a chorima.

Luz do meu ollar, motivo real e aparente;
beizóns amarelas; recendos de cor
que me teñen nidia e vivamente
...encetado de amor.
 
Foto: Chorima . Toxal de amor.
-Letras galegas 2017-

Vídeo publicado por Manuel Cambón F.

luns, 1 de maio de 2017

Alfándega

Vellos romances de prisioneiros aluden ás calores que hoxe non se presentaron.
Nin se escoita a calandra, nin contesta o rousinol nesta mañá preñada de humidades e argumentos.
Con todo, as ansias voaban no entorno de incipiente fasto primaveral. Os arumes do chan traíanme lembranzas e o verdor que enmarcaba o cadro representaba á perfección os pensamentos...
Naquel escenario planteime na alfándega alegando nada que declarar, sabedor de que as miñas mans ilegais non se poden en público manifestar. 
Agardando polo visado fico contemplativo, mentras cavilo avaliativo no alixo de bicos vestidos que pretendo importar...

Foto: Ponte Mercé. Alfándega de verdor cinguido

venres, 14 de abril de 2017

Certeza

Apreixando a cunca cerebral coas mans do pensamento, escorrinlle algún soro que me deixou na tona dos miolos este sarillo que veño contar. 
De maneira reiterada escoito que nas cuestións de relevancia as mulleres sempre están no certo, fronte á constante equivocación dos homes sobre a mesma materia.
Por insistencia vehemente vouna dar por válida.
No entanto, desde o intre mesmo no que eu lle dou validez perde automáticamente eficacia. Polo mero feito de que son home; e, como tal, errado vou...

Foto: Cago, logo existo.

sábado, 1 de abril de 2017

Modernidade

Moito gosto da evolución en xeral. Case todas as cousas que nos trae aportan comodidade, gustiño e vantaxes. Caben o debate e mailo matiz, xa o sei.
Acaso podedes, sen ceibar un sospiro, imaxinar o noso mundo sen medios de transporte, sen luz eléctrica, teléfono, televisión (sen contar Tele5), ou sen YouTube? Seica sodes capaces de considerar a cotidianidade de vivir sen cociña de indución  e sen wikipedia?
Toda esa bagaxe de actualidade resúltanos imprescindible; pero nihil obstat para que pasmemos o ollo cando pasan por diante de nós a fermosura intrínseca duns pés calzados nun par de zocos disfrazados de entroido ribeirao.

Foto: Combinando.
(Feira do Viño 2017, Chantada) 

sábado, 4 de marzo de 2017

Corredor

Espazo inmenso de carreiras infantís,
 de pernas enfiadas entre os balaustres descoloridos polos veráns.
  Lugar acolledor.

Parapeto de niños de anduriña,
 secadeiro permanente de castañas, de noces e abelás.
 Das regalías todas atomizador.

Peitoril de olladas sorrintes cara a aldea nos días de festa,
 escenario de privilexiadas parolas.
 De conversas provocador.

Prolongación flotante da casa,
 bambán firme da incitante vertixe, altar interno
 e sagrario exterior.

Solaina máxica. Galería, enseña e blasón: Corredor.

Foto: Captura de lembranzas.

mércores, 1 de marzo de 2017

Ferraxe

Nexo. Conxunción copulativa, que funde pedra e madeira con simples engarces de harmonía.
Interruptor. Aparello sutil que procura a noite no día con simples xiros de aparente monotonía.
Sensual. Constante penetración en perenne simbiose de milimétrica asimetría.
Entre funcional e decorativa, ata mutar de ferro a sinxela fasquía.

Foto: Ferraxe (que non ferruxe) con carmín

domingo, 12 de febreiro de 2017

Desafinado

Entre a madeira garabullo,
do mundo insignificante; 
 estrafalario e nada elegante,
fraco a pesares do bandullo.

En miserias abundante,
en comunicación só barullo;
do labradío simple cadullo 
 e da estupidez agravante.

Respirando gas noxento,
 paso tímido e anguriante,
con gotos de abatemento.

Por este entorno abafado, 
baleiro do propio orgullo
son un piano desafinado.

Foto: Garabullo insignificante.

mércores, 18 de xaneiro de 2017

Quéixateme

Son moi pillabáns os que cortan en inglés. Despois de nos munguir no Nadal, queren seguilo facendo tamén neste mes.
Embuten trolas na televisión; con anuncios reiterados noutros medios de comunicación.
Chaman por ti para ofrecerche unha cousa moi rebaixadiña; e con esa ladaíña -aos catro ventos lanzada-, fan unha feira que se troca nunha trapallada.
Non teñen o que din e non lles importa un carallo o que me interesa a min. Soamente pensan que coa moita feira van encher a súa faltriqueira.
Non lles fagas caso e merca onde precises o que realmente necesites; pero se vas algún día e percibes que xogan á trileiría, non quedes sen voz; cando menos, quéixateme!

Foto: Queixo cun 25% de rebaixa.

sábado, 7 de xaneiro de 2017

Catividade

As palabras quédanse cativas cando hai que falar de persoas grandes.
Persoas que co seu día a día son capaces de nos demostrar que se pode ser importante sen perder a sinxeleza. Que é posible comandar a tribo sen necesidade de dar ordes.
E cando esas persoas se van, várresenos o chan de debaixo dos pés, pérdense os marcos de perto e xa non se coñecen os lindes da lonxanía. Ficamos sendo follas caídas no océano da inmensidade ao antollo dos ventos, sentindo como a corrente nos borra a propia identidade.
...
É ben posible que non se me entenda, pois cando se fala de persoas sumamente grandes, todas as palabras resultan extremadamente cativas...

Foto: Folliña cativa.