xoves, 1 de novembro de 2012

Zarrotes

Paseniñamente, sin facer ruido, buscando sitio entre as folliñas mortas que lles dan acubillo, van agromando caladiños dende o chan pardo e vivo. 
Mestúranse descaradamente co verde en alardes de poderío, mentras salpican a corredoira con puntos de picardía.
Bodoquiños brancos, figuras arbóreas en miniatura; son, en realidade, ideas da natureza con casca mamiña.

Foto: Zarrotiños en Alvidrón de Outeiro (Antas de Ulla)


13 comentarios:

Dilaida dixo...

A min máis que "zarrotiños" parécenme "peidos de lobo", moi fermosos vistos así, pero se os abres só te atopas cun pó negro e fedorento. As apariencias, ás veces, lávannos ao engaño.
Bicos

Dalicia dixo...

Bonitiños...

As cousiñas que chegan así, tan caladiñas e sorprenden, son as mellores.

BS.

Harmonía dixo...

Que fermosura de imaxe! A maxia das cousas pequenas... Ai, a natureza, sempre sorprende!! Pode ata percibirse o arrecendo do outono que agora si que está aquí!

Apertas de outono :-)

Harmonía dixo...

Ah!, e comenzo o mes aprendendo unha palabra nova (zarrotes).

Anónimo dixo...

¡Es un artista,Chousa!

Carlosm dixo...

Folha de almanaque fermosa para inaugurar o novembro.Saudos.Carlosm

Jorge CimadeVila dixo...

É que bos están!!! Bonita foto. Aquí cara o sur comemos máis a lepiota, para min está de vicio.. Non sei por Antas cal arrasa máis.

Ideas da natureza, forza do outono que se resiste a caer... :D

Raposo dixo...

Por fora son bonitiños, por dentro xa non tanto. ¿serán comestibles?

paideleo dixo...

Para min zarrotas son outras e eses son peidos de lobo que as tripas e botan po negro. Creo que cando son noviños de todo valen para comer pero eu non estou seguro e déixoos para fotografar ou adicarlles unhas letras; pero non tan boas como as túas.

Aldabra dixo...

ser son bonitiños, non sei si son comestibles... onte ceei ¿cogumelos? (champiñones) con gambas... encántanme.


biquiños,

Merce dixo...

Zarrotes, zerrotes???
será zarrotes como dis ti, e ben seguro que a miña orella anda algo dura...

tamen choupís, e o que mais me gusta son os cogordos, será polo costume... ainda que non sei se zarrotes e unha denominacion xeneralizada ou... puuffff que me lio, e non son horas!!!

O caso, e que unhos zarrotes, cerrotes, choupis ou cogordos cunha areiña de sal un chisquiño de aceite de oliva e postos boca arriba na planchiña da cociña de ferro saben que rabean :)))

Sempre e cando sexan dos de comer varias veces, e non dos de comer unha vez soa... :)))

Pois mira que me lio, bicos como zarrotiños!!!

mariola dixo...

Qué bonito ritmo ten o texto.
Sabes engrandecer as cousas máis pequenas con palabras ben fermosas.
bicos chousa.

zeltia dixo...

bueno, agora xa estou liada:
zarrotes é un xenérico, ou unha caste de cogumelos?