xoves, 19 de agosto de 2010

Deshabitado

Tecemos mil e unha marañas de ideas para acometer ilusións e proxectos. Integrando medios, optimizando recursos e adaptando escenarios.
Cada cal na súa sebe, imos espetando as propias habilidades para engarzalas nas poliñas da oportunidade, na procura reiterada, contínua e vehemente da solidez que proporciona a seguridade.
E só cando as calores de agosto queiman as follas e as coitelas tronzan as pólas, contémplase con nidia claridade a robustez do noso traballo.
Resulta curioso comprobar que para decatarnos daquelas fortalezas, son necesarias estoutras ameazas.

Foto: Niño deshabitado. Rulada criada.

30 comentarios:

A nena do paraugas dixo...

Do acubillo de Refoxo xa fuxiron as anduriñas, mais o seu pequeno e feble espazo segue intacto.

Só sabemos o fortes que podemos chegar a ser cando unha ameaza, aprentemente, nos enfeblece.

Ou non?

Bicos aniñados.

Maribel-bel dixo...

A natureza, por necesidad ,crea verdadeiras xoias, arte..que nos destruimos polo contrario, por non valorar o esforzo. É moi triste. Apertiña

mariajesusparadela dixo...

Hoxe non virá un anónimo a dicir que non estás á altura...

Eastriver dixo...

Fantástico... ¿has visto los nidos de las cigüeñas, tan al filo de las alturas? ¿Hay cigüeñas en tu país? Aquí tenemos pocas pero es sorprendente asomarte a uno de esos nidos increibles y peligrosos... ¿Cómo lo harán? Un abrazo.

Chousa da Alcandra dixo...

...e que un tamén se ten que dar licencias. Qué carallo!

Dilaida dixo...

Ten vostede razón, ás veces ignoramos a fortaleza que podemos chegar a ter; só cando o noso "mundo" está en peligro podemos chegar a descubrir, que aguantamos máis do que pensabamos.
Bicos

Pitima dixo...

Seguridade e estabilidade é todo unha ilusión...
Vivimos en areas movedizas...
Aínda así haino que facer ó mellor posible, porque a ilusión tamén paga a pena.

Sempre hai tormentas e olas de calor que poden co noso traballo, e ata con nós mesmos...

Bicos sólidos e robustos.

Frabisa dixo...

Así somos los seres humanos, nos crecemos ante la adversidad. Creo que es puro instinto de supervivencia.

Realmente no sabemos hasta que punto podremos aguantar lo que la vida nos deparará.
Si te digo la verdad, Chousa, ya he tenido que aguantar bastante y casi mejor que la vida me ahorre de más enseñanzas.

Biquiños, voume unha seman a percorrer a nosa terra.

zeltia dixo...

Que casualidade, veño de ler un post onde se mostra coma dos
niños, igual ca de moitos elementos que hai na natureza nace unha maneira de facer arte efímera, como todo na propia natureza o é.

Estiven a remirar ben a túa foto, non vin moitos niños na miña vida, asi tan de perto -agrandeina de todo-. Un traballo admirável.

A túa reflexión vai por outro lado -supoño- pero a min faime pensar na teima que ten moita xente de seguir construíndo o niño cando xa está rematado e xa se cumpliu a súa función... pero veña niño, veña niño, parece coma se o único importante fose o feito de traballar!.




E para rematar con este carabullo que deixo neste niño teu... os últimos versos do poema de Victor Hugo "Os niños":

"Como agochan os paxaros o seu niño,
andamos nós a ocultar nosos amores"


Bicos para o finde.

A.C. dixo...

Boooo, nunca vin tanta filosofía nun niño de paxaros. Cando te pós...
Pero ser é cero que moitas veces dámonos conta do que valemos cando o perdemos.
(Joer que ben falas).
Un bico dende o meu niño

Aldabra dixo...

construir e deconstruir
tecer soños que non se levan a cabo
voltar a soñar
así é a vida.

biquiños,

me gusta la palabra deshabitada y por eso se me ocurre:


quedé deshabitada aquella noche que te fuiste mientras nuestra pequeña hija, durmiendo en la cuna, era ajena a nuestro fracaso.

quedé deshabitada, tal vez ya mucho antes de aquella noche, el día que dejé de reconocer mis besos faltos de pasión.

quedé deshabitada, en plena juventud, sin saber si algún día mi cuerpo sería de nuevo poblado.

deshabitada
y muy triste.

p.d.: en fin, me dejé llevar, ya sabes.

Marisa dixo...

As ameazas fortalecen
fan que nos agarremos
máis a vida.
Aínda que o niño se
mostre deshabitado
quédanos a ledicia
de que os paxariños
salvaron.

Unha foto moi lograda.

Bicos

Alís dixo...

Somos duros de roer... pero só nos decatamos en situacións extremas, cando non toca outra que aguantar e saír.

Bicos (ou picos)

susana moo dixo...

Non hai fortalezas, meu.
Os paxariños fan eses bonitos niños e nos contratamos axencias de seguros. Pero a amenaza non deixa nunca de amosar o rabo. E si é o rabo ainda menos mal.

Mer dixo...

Este ano unhas anduriñas fixeron o niño ao carón de onde temos o lavarroupa, nunha zona que o teito é baixo e podíamos casi mirar dentro. Foi un verdadeiro pracer ver o proceso de fabricación, cómo ían poñendo os barros e as palliñas, cómo vixiaban,... e logo os ovos, todo o proceso ata que as crías tamén botaron a voar. Fermoso.

Xa marcharon, o niño quedou, penso que iso significa que para o ano que vén voltarán. Oxalá.

Trasno dixo...

Tocas temas moi variopintos e algunhas veces pareces un tipo serio e todo :-)))) pero esta vez estas que te sales (do niño e da silveira, nunca escoitara o de SEBE).
Unicamente podemos ser forte se sabemos (e controlamos) as debilidades. De libro

Kaplan dixo...

Pois efectivamente, sen ameaza e sen perigo non hai fortaleza nin tobo. E sen niño non sei onde irían parar os pitos.
En fin, saúdos e ben chegado desas vacacións, que creo que non lle dei a benvida.

Anónimo dixo...

No soy muy ducha en materia ni tampoco entiendo el gallego como para opinar del texto; pero si que puedo y quiero decir que la foto es muy sugerente. Me pregunto como la habrás obtenido. Un saludo y felicidades por el blog.

Carlosm dixo...

Ir ós ninhos era un dos divertimentos mais habituais na minha infancia. Visto agora parece unha barbaridade, pero daquela si que se facia. E algunhas veces era necesario pousar as debilidades para subir con fortaleza a cima do carballo alto para ver o ninho da pega. Polo que vejo ti sigues na mesma. Sigues gatunhando con tanta habilidade coma antes?. Saudos. Carlosm

fonsilleda dixo...

Ai Chousiña que ben falas na escrita.
O niño, ainda que agora pareza valeiro, deu, como ben dis, seus frutos xa.
Bicos.

zeltia dixo...

carlos m. non me digas que Chousa era deses rapaces que desfacía os niños dos paxaros, ou lle roubaba os ovos!...

porque non lle falo máis!

:( :( :(

Chousa da Alcandra dixo...

Á que nunca lles roubamos os ovos, Carliños...? Roubar sempre foi moi feo, raio!. En realidade eran os paxaros os que nos rogaban con eles.

(Joder, co bueniño que era daquela e xa me empeza a parecer que son mellor agora jajaja)

A nena do paraugas dixo...

Dubido que tanto daquela (coma agora), as intencións fosen tan boíñas como dis, dependendo para que...

Chousa da Alcandra dixo...

Reivindico o beneficio da duda. Eu reitero a miña inocencia suprema; vamos, que se fose Papa seguramente proporía á curia a miña propia beatificación... :-)

Trasno dixo...

San Chousa? Non acae. Quita, quita

Pitima dixo...

Aisss.. Inocencio Inocencio...

Imos ter que poñerche unha boa penitencia... Porque... ¿os pecados prescriben ou non?

Merce dixo...

Non non non, axeonllome eu ante esa capacidade de mesturar imaxes e textos chegando a conclusions totalmente demoledoras.

E...

deixoche uns biquiños :)

Chousa da Alcandra dixo...

Aínda non prescribindo...jajaja

A mestura é un pracer (case sempre!)

Merce dixo...

;)

Anónimo dixo...

nunca vi un nido desde esta perspectiva. graciñas por regalarnosla chousa.
tienes que ser una mujer muy sensible a la vista de tu blog