Chousa da Alcandra

Infinitivos

2012-01-24T00:35:00.003+01:00

Xa non hai quen se lembre do angazo nin da picaña, que hoxe a folla seica non sirve nin para estercar.

E non sabemos onde quedou a gadaña nin a pedra de afiar; nin o sulín e a caniza, o forquito, o fouciño, a zafra e mailo martelo de cravuñar.

Quitáronnos da man a rabela do arado e puxéronnos un teléfono con radar; e pensamos -inocentes- que habíamos ser capaces de ver sin mirar. Saímonos do itinerario que non soupemos trazar, axudados por torpes lexisladores que únicamente sabían subvencionar.

Agora solo pensan en novas maneiras de arrecadar; chámanlles reformas e veñen envoltas en multas e taxas que teremos que pagar. Xa non quedan xerundios nin participios que conxugar...

Foto: Camiño infinitivo que convida a camiñar.

Muxir

2012-01-18T23:32:00.000+01:00

A desmedida ansia por xenerar transaccións económicas nun mercado famento e absolutamente imposible de satisfacer (ninfomanía mercantil), criou a posibilidade operar con produtos que aínda non existían. E houbo quen os vendeu e, curiosamente, quen os mercase tamén. A feira do inexistente circulaba a todo trapo pola vía do absurdo ata que descarrilou.

Agora parece que todos sabían que non é de cordos comerciar co leite antes de muxir; pero sigue a liorta por dilucidar culpables: quen comprou o que non había ou quen vendeu o que non tiña. O que sí parece claro é que catro tetos non son un grupo lácteo, e onte cotizaba á alza esa idea...

Foto: A Toura, empresa láctea en cernes.

Ferraxes

2012-01-10T22:48:00.000+01:00

Sempre suscitaron en min unha fonda curiosidade as musas que soplan a creatividade para a esculpir pinturas musicais, ou para encetar pensamentos entre fíos, letras ou lenzos.

Vai ser por iso que creo entender aos gurús do deseño de lencería femenina cando miran ao románico para enfiar a agulla e coser puntillas de finísimos encaixes destinados a franquear entradas de pórticos de gloria...

Claro que sempre haberá quen vexa únicamente toscos ferraxes.

Foto: Porta das Donas do Vilar

Sella

2012-01-06T23:59:00.000+01:00

Fáiseme grande a mensaxe e resúltame inmenso o contido que agroma nos meus miolos.

A grandeza dos discursos tamén se mide polo atinado dos silencios.

E, mentras tanto, sin deixar de carrexar as augas do saber en sellas labradas co coitelo da honestidade. Sin cortes, sin fisuras.

Saber calar ou calar sabendo, templando gaitas e afinando oidos...

Debíamos fixarnos máis nos grandes e ilustres que, incluso cando marchan, pechan a porta amodiño.

Foto: Foto da foto - Sellas

Galope

2012-01-01T12:02:00.001+01:00

Sin demasiados cambios no entorno (os paxaros siguen voando e as miñocas fozando), preséntasenos diante outra etapa da que non falaron nada ben. Pero seremos donos do noso propio paseo, que ninguén no lo escaralle.

Tomaremos a montura coa mesma dilixencia de antano, tendo clariño que tamén cando nos ladren será a confirmación de que avanzamos con xeito...

Unhas veces ó paso e outras triscando, unhas a pé e outras dacabalo. Picando espuelas e apretando as cinchas para incitar trotes e fustigar galopes, sin esquecernos nunca de levar a montura ben ferrada das catro patas e procurando manter un axeitado equilibrio entre elegancia e dominio; aínda sabendo que -por máis dunha vez- haberá que caer da burra!

Foto: Mimando ó ano novo. Algunha potra teremos...

Morteiros

2011-12-28T00:02:00.105+01:00

A Consellería de Educación ven de por en marcha o denominado "Proxecto Morteiros", que consiste no aproveitamento dos terreos que rodean os Centros educativos co fin de mellorar o autoabastecemento de materias primas para os comedores escolares.

A iniciativa porase en marcha de xeito paulatino, comezando a súa aplicación á volta das vacacións do Nadal.

Os mestres a cargo dos comedores escolares serán os responsables directos dos cuartillos, da ferramenta e de todo o relacionado coa semente e sistemas de rega.

Do almacén, tratamento e distribución do esterco encargarase direitamente o Xefe Provincial de Educación.

Os Directores dos centros serán os que leven o mando na decisión de fondura dos regos (altura de suco), así como da apertura das aveacas (anchura da cal).

Todo o Claustro participará nas labores de recolección, debullado e limpeza, baixo a supervisión cuatrimestral dun coordenador de ciclo, que será o encargado de asentar puntualmente no Xade cada gran sementado ou recolectado, para o seu ulterior control por parte da Consellería.
A iniciativa publicarase no DOG nos primeiros días do novo ano.

Foto: Labradío sin labrar.

PostEdición: Con todo o meu cariño e recoñecemento

Compás

2011-12-24T13:37:00.000+01:00

E despois de singladuras por augas embravecidas, tornados de vertixe e mar de fondo tempestuoso; acadamos no calendario días ó abrigo do porto mainiño para enfriar motores e amarrar ilusións.

Que nas vindeiras mareas nos deixemos guiar sempre polo compás da intelixencia e maila estreliña da intuición, sin esquecernos nunca de izar as velas da imaxinación.

Os meus desexos de lóstregos de ledicia e maremotos de calma para toda a flota.

Foto: Punto de amarre.

Tentación

2011-12-16T00:13:00.000+01:00

Non sei como anda todo quisque tan alporizado polo desliz cometido -supostamente- por xente tan principal.
Somos tan falsos coma as mangas dun chaleco á hora de censurar os desmáns dos outros coellos, cando ben sabemos que, se non houbera gaiolas coartadoras nin valos que as preservasen, había ser ben complicado para as verzas chegar á pota do caldo. Podedes bater palmas ou tirarme areas, pero algunha razón levo...

Foto: Tentación na feira do 10 en Antas.

Rizos

2011-12-07T23:36:00.003+01:00

Para malabares as virguerías creadas polos canteiros, que peinan con esmerada sutileza os rizos de pedra; encaracolando a intención co pensamento nunha trenza de sensacións que lles outorga a licencia para subir ata o faiado da imaxinación. E todo isto, únicamente, deslizando o cincel da mirada nunha sucesión de delicadas caricias...

Foto: Rizos peinadiños en Compostela.

Pechadura

2011-12-03T14:26:00.000+01:00

O saber ocupa lugar; pero aínda así é moi conveniente dotar a artesa cerebral dos fermentos necesarios para amasar as intencións e levedar os pensamentos, co fin de enviar as mensaxes no seu punto de cocción axeitado. Nin a codela queimada, nin o miolo crú.

O descoñecemento dos códigos, ben por carencias lectivas anteriores ou ben por actual sobreexposición a Telecinco, pode levarnos a erros tan profundos como o de non discernir na fonética unha pechadura dunha picha dura. E a cousa cambia de carallo!

Foto: Pechos de ferro

Espantallo

2011-11-27T21:03:00.003+01:00

Esto de botar raigaña no morteiro dos vicios foi un tremendo erro. Pero sin ela decían que non había maneira de realizar a fotosíntese, por moita luz solar que incidira nos cloroplastos esfamiados; así que vendemos os ideais e hipotecamos a vontade. Aquelas licencias trouxeron este noxo por vernos así: chantados e a velas vir.

Neste punto, un xa non sabe se o máis fodido é ter as canelas enterradas no barrizal da decadencia, ou saberse guiados por un fato de inertes espantallos que padecen idénticos males.

Foto: Líder de masas en plena acción.

Moncloa

2011-11-22T21:37:00.000+01:00

Por moi bonito que poida aparentar, eso de que che asignen residencia oficial ten que ser un encordio.

Aínda que o tilden de pazo e o adornen con escudos e bandeiras, non deixa de ser un espazo no que te arrecantan por unha tempada. Ata semella que foses un infestado que necesariamente ten que afastarse do resto da sociedade. Ou cando a asignan é por iso?

Foto: Moncloiña en A Guarda

Outono

2011-11-18T19:59:00.000+01:00

Atinado enfoque de luz que reverbera ledicias de espiñas mamiñas e que tinxe de marelo o ar coa mesma potencia visual coa que adorna o chan de percusións sutís en cada paso.

Cancela de invernías húmidas, fiestra de cálidos veráns; incluso pechada deixas entrar, e sin abrirte permites saír.

Foto: Camiño de Portos (Antas de Ulla)

Prima

2011-11-11T07:55:00.000+01:00

Manda carallo coa prima dese tal Risco, da que falan todos os xornais. Debe ser unha lercha de moito coidado, xa que ten erguida a media Europa e moi excitado ó resto do mundo.
No medio de tanto alporizamento, pregúntome se non lles viría ben (a ergueitos e a lerchas) un anaquiño de acougo que lles permita un revolcón de tranquilidade. Para tal fin, nada mellor que empezar con un escenario axeitado como preludio introductorio á calma.

Foto: Revolcón de tranquilidade. Posible escenario inductor.

Pan

2011-11-05T11:30:00.004+01:00

Ser de Antas comporta moitas ledicias, algunhas marabillas e certos privilexios que a todo ullán/ullá nos gusta compartir (dicimos que non se goza plenamente ata que se ve disfrutar a quen nos rodea). Por iso, nesta terra do bo pan, tamén sabemos aprezar as boas fornadas que se cocen noutros fornos.

Mólame hoxe misturar a nosa masa coa de Cea para levedar un pan con sabor a lingua: disfrutádeo tanto coma min, por favor

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

Magnífico traballo do Colexio Virxe da Saleta de Cea. Rebuxos de palabras para tod@s!

Cazadores

2011-11-01T00:02:00.000+01:00

A omnívora fame dos cazadores porta arma repetidora e licencia para adaptar a lei ó calibre das súas escopetas. Agochados na distancia do sillón, protexidos pola densa follaxe do poder e fortemente pertrechados de variada munición lexislativa, buscan algunha víctima que se poña diante do seu punto de mira fiscalizador.

As mais das veces traballan en equipo -aínda que rivalicen polo título de mentireiro cum laude-; e mentras un colorado tírache unhas faragulliñas para que as busques no fondo do estanque; o azul baleirache o cargador pola retagarda!

Foto: Feliz día de todos os Patos.

Proporción

2011-10-28T19:19:00.001+02:00

Non sempre se atopa. Non sempre se da.
Teima de expertos e manía de profanos; difícil arte o de conxugar espazo e dimensión. Profundidade e largor, altura e perspectiva. Sin mancar na mirada, sin ferir a imaxinación. Agradando á vista e recreando a intención.

Buscada por mestres, procurada por doutores. Admiración de filósofos, obsesión de arquitectos.

Cecais por iso teñen moito mérito, e son moi aprezados, os encaixes harmónicos da proporción.

Foto: Simetría da proporción. Casiña, árbore e tacón.

Albedrío

2011-10-22T14:58:00.001+02:00

Falan de austeridade por todos os cardinais, pero os mensaxeiros comunícanse dende o mesmo púlpito cargado de pedrería e postín de antano; polo que a eficacia do transmitido esvaece entre a dúbida e mailo cabreo.

Cando o que se nos transmite (con ánimo de suxerencia, intención de consello ou imperativa necesidade); convén que o recado veña en compañía do aleccionador exemplo do emisor. Sin descoidar o código nin o soporte.
Noutro caso mellor deixar ó libre albedrío; para evitar o efecto contrario, suscitar enfado, provocar desconfianza ou simple cachondeo.

Foto: Lávate que estou sucio

Zorionak

2011-10-20T23:03:00.007+02:00

Cando non importan os códigos o único realmente relevante é a mensaxe. Cando as espiñas que rodean o obxectivo abren paso para acadar o froito...

Sin esquecer nadiña, pero mirando cara diante, é o momento de empezar a sorrir neste inicio da fin.

Na ledicia que me produce, fico sin palabras. Unicamente agroma ó meu pensar un desexo a repartir entre tod@s, sin que ninguén o apropie, sin que ninguén o desmereza: zorionak!

Foto: O froito está maduro.Felicitémonos.

Nádegas

2011-10-15T00:31:00.003+02:00

Seguramente o futurista presente mire moi por riba do ombreiro ó pasado actual; pero xa se lle baixarán os fumes cando chegue a súa hora.

E daquela veremos se é posible ver coa mesma elegancia e nitidez a través dun muiño de vento o holograma do chip que levaremos todos atado ás nádegas para aproveitar a enerxía dun peido; iluminando con él todas as aldeas que se ubican entre os faros Silleiro e Fisterra, e exportando o excedente para a calefacción dos parlamentos británico, francés e alemán.

Foto: Gallardía espida, en primeiro plano.

Cemento

2011-10-10T00:01:00.001+02:00

Os fundadores da máis delicada filosofía taoista mexaríanse visitando a nosa terra. E faríano axiña se houbese quen lles servise un albariño, un mencía ou untando un queixo da Ulloa nun rebuxo de pan de Antas...

En calquera caso, aínda que viñesen en plan de xexún absoluto, aquí poderían constatar como se esfurricaba a súa teoría dos cinco elementos á volta dun pestaneo. Sin dúbida a eles faltoulles un que os nosos enxeñeiros de corredoira dominan con arte maquiavélico: o cemento!

Foto: Sacrilexio volumétrico.

Gaita

2011-10-05T21:02:00.001+02:00

No medio de tanto furabolos metendo ruido cos platillos, de tanto percusionista desafinado arreando martillazos no pandeiro e de tanto mequetrefre sin baquetas tocándonos os timbais; hai ocasións nas que se fai absolutamente imprescindible fuxir de tanta artillería de pólvora mollada empezando por un bo achuchón e rematando por compartir un solo de gaita en boa compañía.

Foto: Atinada colocación casual.

Filosofando

2011-10-01T01:04:00.003+02:00

Un porco celta díxolle a un marrau retinto extremeño, mentras fozaban no esterco:

- Onte escoiteille decir ó burro do patrón que a diferencia básica entre a intelixencia e maila estupidez radica en que a intelixencia ten límites.
- Manda carallo, retrucou o retinto remoendo unha landra.

Ficaron calados un anaco dándolle ó fociño, e despois foron rañar a barriga a un dos tres semáforos que hai en Monterroso, outorgándolle así ao elemento urbán o maior grao de utilidade do semestre. (Nos 6 meses anteriores seica se pousara unha pega marxa nun deles para botar unha cagadiña).

Foto:Efecto nefasto do semáforo

Golo

2011-09-23T16:12:00.002+02:00

Antonte a abundancia financiábase co sobrante do que non tiñamos e, se fose preciso, sempre se podía botar man do saco das carencias para continuar nadando na piscina do exceso.

De súpeto, a alguén se lle ocurriu prender a luz e descubrimos que non era auga o líquido no que nos bañabamos... Naturalmente o primeiro que se fixo foi buscar un culpable; pero había tantos que incluso existía risco de acabar incriminados. Entón abriuse o mecanismo último de defensa: cabrearse con todo o que se menea e poñer cara de mala hostia co que está quedo.

Como non imos facer nada ó decatarnos que o corno da fortuna que nos espetaron estaba golo, e ficar así coa propia fantasía ós pés dos cabalos?

Foto: Pazo de Raxoi. Perspectiva actual

Ferruxe

2011-09-18T20:15:00.002+02:00

Por pudor tapamos partes corpóreas que perfectamente podían permanecer expostas sin problema aparente. Paralelamente espímonos por medio da palabra, paseniñamente sin pretendelo.
Con este panorama non pode sorprender que os pobres metais, desprovistos dese privilexio expresivo, pretendan arrouparse por medio dunha pertinente pátina de ferruxe.

Foto: Escultura (detalle), de Fermin del Amo.

Proa

2011-09-09T00:02:00.011+02:00

Nin tan feos como na foto do DNI, nin tan guapos como no perfil do facebook; e tampouco tan intelixentes como nas frases lapidarias do twitter. Somos o que somos, e mailas circunstancias que en cada intre nos rodean; incluidos cortes de pelo desafortunados ou indesexables fracturas cutáneas por picadura mosquiteira que derivan en antiestéticas elevacións cutáneas...

Pode quedar ben ter unha pinga de audacia premeditada; pero incluir no Curriculum Vitae ser o mellor piñeiro da zarra, cando somos o único; eleva a proa á categoría de aleivosa arrogancia.

Foto: Pino con proa liderando os carpazos.

Pequeno

2011-09-05T00:01:00.020+02:00

Carecían de ferramentas que hoxe consideramos primeira necesidade. A maquinaria que supuxera máis aló da roda e da tracción animal era pouco máis que pura imaxinería. Pero tiñan dúas virtudes hoxe definitivamente extintas no ser humán: paciencia e tempo.
E con aqueles vimbios fixeron cestos que hoxe semella estresante a sola idea de como argallar o carrexo de tanta pedra. A saber o que terían feito os nosos antergos se poideran enviala por bluetooth.

Foto: Castelo de Pambre. Pequeno exemplo de grandeza.

Escote

2011-09-01T00:02:00.036+02:00

Cantas veces temos a evidente sensación de que dúas mans son poucas polo múltiple convite de tocar; de que resulta case ferinte que ambos ollos teñan que unificar direccionalidade cando hai tanto que mirar; de ter unicamente unha boca con tanto raudal salivar; de ter tan pouca epiderme con tanto que rozar. E dentro rebechando cen cabalos desbocados que resultan imposibles de domar...

Doado, polo tanto, que -diante de tanta fermosura- os escoitedes algunha vez rinchar.

Foto: Portomarín, con escote xeneroso e minisaia provocativa.

Comungar

2011-08-28T12:23:00.000+02:00

A curia política non para de remexer na procura dunha homilía creible para un modelo social que lles deu farturas sin esforzo. Modifican evanxeos, mudan de parecer durante o ofertorio e ata semella que acadan consensos despois da consagración. Todo para seguir no altar misando, tendo as chaves do sagrario e ser eles os que reparten as hostias...

Pero o máis perverso desta relixión é que -fieis ou infieis- estamos nesta misa, e mentras os presbíteros baduadores non logran atopar acougo nos mesmos sillóns dende os que agora pretenden administrar a miseria, a nós tócanos seguir comungando.

Foto: Sagradas formas preparadas.

Arciprestemóbil

2011-08-18T23:20:00.001+02:00

Mentras medio mundo estala en dolorosos espasmos de recortes sociais, froito de desmáns estrepitosos e nefasta xestión dos recursos. Mentras se funden na desesperación os mercados bursátiles (feiras yupis nas que se vende o leite da becerra non nacida); en Antas andamos preparando a visita da máxima autoridade eclesiástica da Ulloa.

Aínda non está definido o percorrido final, pero xa falamos co cabo da Benemérita para coutar atravesados (a estas cousas sempre ven alguén de fóra) e tamén lle temos listo o arcirprestemóbil.

Foto: Prototipo con cesta conexeira e bandeira foránea.

Demasiado

2011-08-14T10:50:00.002+02:00

Demasiado estresados por un exceso de motivos. Demasiada presión laboral, demasiado agobio polo desemprego, demasiado Rubalcaba sentado, demasiado Rajoy en San Xenxo...

Debeu ser por ese exceso adverbial no que nos vimos bañando polo que a concelleira de cultura coruñesa meteu a lingua na ola das papas e, despois de oito días, aínda lle sigue fervendo.

Trabucouse de xeito estrepitoso. Sen paliativos nin eximentes. Por moito que ela se empeñe, non se pode ser demasiado galeg@; eso sí: ser galeg@ é demasiado!

Foto: Demasiado fucsia?. Non, atinada cor

Confianza

2011-08-08T19:18:00.001+02:00

Os gobernos de medio mundo andan enleados na aplicación, uns con máis rigor que outros, de medidas encamiñadas a tentar recuperar as ratios económicas perdidas.

Ogallá se decaten axiña de que o necesario é lograr contaminar á sociedade con bonos de seguridade, accións de esperanza e pagarés de ánimo. A economía está sobrada de vendedores de fume e sumamente carenciada de confianza.
De pouco sirve que nos digan as virguerías que se poden facer pilotando un Ferrari, se o que temos é un Seiscentos.

Foto: Confiando no chimpín.

Turbar

2011-08-04T23:19:00.005+02:00

Hai moitas cousas boas polo mundo adiante. Xa sei que é para non facerme caso. Os telexornais, a prensa escrita, a falada (e algunha pensada tamén) non permiten dar moito creto ó que digo.

Pero teño razóns para afirmalo. E para mostra un botón: fixádevos na imaxe totalmente de balde que se pon diante dos vosos ollos. Mirade ben, disfrutádea e decídeme se non logra turbarvos. Incluso máis...

Foto: Se atopades o botón da miña camisa..avisade!

Zoco

2011-08-01T00:03:00.050+02:00

Un fato de descoñecidos séntase ultimamente á nosa mesa sin que mediase convite nin presentación; pero xa parece que son da familia.
A "prima de riesgo" e mailos "mercados" son os máis habituais, pero tamén pululan as "axencias de rating", a "deuda soberana" e mailos "axustes". Remexen por debaixo da mesa botando as gadoupas para chimpar un rebuxo de pan ou desestabilizarnos a xerra do viño.

Con este panorama na cociña, considero prioritario abrigar os miolos para protexer a intelixencia; así que nada mellor que empezar polo primeiro: levar os pés ben calzados.

Foto: Zoco Pétreo.

Mar

2011-07-26T20:45:00.000+02:00

Fermosura de litoral que baña as rochas de pedernal e lambe con igual floritura as finísimas partículas de area. Despensa de famentos, lacena de farturas, artesa de reservas. Vieiro de namorados, camiño de labores, estrada de canteiros das olas, de labradores do peixe, de enxeñeiros do salitre ...

Ti, noso mar, cumio de deleites contemplativos, excelsa solaina da costa preñada de riqueza vital e visual, que nutre e alimenta a mente e mailo espírito; amósate maino para reterte neste salaio.

(E se algunha terrícola te invade á beiriña, mariscándote,...mellor que mellor!)

Foto: Mariscando. Ou non..

Ulir

2011-07-22T18:53:00.001+02:00

Hai quen alardea de ter seis, pero cos cinco ben afinados xa podemos licuar ledicias. Pode haber preferencias para definir liderazgos; pero non resulta doado -sin botalo á pesca pillota- a elección de cal prescindir.

Un gusto tocar delicadísimos encaixes admirados en golosa visualización previa, que van provocando latexos nun bambeo excitante que se poboa de pinceladas arrecendosas, tan lúbricas como lascivas. Un equipo que pedalea en equilibrada comandita na procura da satisfacción total, do cumio elevado, do éxtase sublime...

Si, ten eivas; pero son mínimas: a ver a quen carallo lle importa non saber a que ulen as nubes!

Foto: Ulindo o mar. Azul e salgado

Paciencia

2011-07-18T15:33:00.000+02:00

Moito tempo se gasta na procura do que non se da atopado; e outras veces, así como quen non quere a cousa, aparece sin que supoña esforzo de localización.

Non hai nada peor que sexan as premuras as que nos meten présa, xa que neses casos hai moitas posibilidades de non dar pez con bola.

Sin defender a pasividade absoluta, decántome por deixar claro que en moitas ocasións convén mergullarse na paciencia para que sexa o pez o que da na bola.

Foto: Con cebo natural.

Folgar

2011-07-01T00:26:00.002+02:00

Operación saída. Ímonos todos. Fuximos. Marchamos. Rachamos coa monotonía na procura da retención. Aparcamos a pucha da indignación para calarnos o pucho da indiferencia. Durante unhas xornadas esquecémonos de Grecia, que xa non fai gracia, e collemos o coche que nos ausente de rescates, salvamentos e inxeccións de liquidez.

Por un par de semanas imos esquecernos do que hai que lembrar, folgar despois de non facer nada. E todo elo fora do fogar. Que cousas!

Foto: Collendo o coche

Damas

2011-06-26T13:24:00.002+02:00

Grandes, pequenos; útiles, de mero adorno; sinxelos, sofisticados; de deseño, de desdeño; de top copete, de top manta; de coiro, de lona; de luxo, de diario...Todos despertan un inusitado interés masculino polo que levará dentro a súa dona. Diplomáticas posturas e mala educación incontrolada campeou en miradas desbocadas cara interiores prohibidos.

Ata que chegou o vangardista deseño e quixo deixarnos os ollos coma platos revirando o de dentro para fora. E roubounos a imaxinación, pero convidou o interés por xogar unha partida ás damas...

Foto: De-seño(ras). Loxicamente, algúns non son retornables...

Destetar

2011-06-23T00:03:00.003+02:00

Cortarlle toda ligazón coa súa nai cando aínda ten o embigo emocional en carne viva é máis que unha crueldade.

Pero ten que ser. Non hai outra. A nai seica está preñada dun gato pardo que a rondaba dende fai varias lúas, e xa non o quería. Non había leite, nin ganas de amamantalo.

Pensei que cecais o FMI, en colaboración da UE, poderían rescatalo; pero seica non hai epígrafe previsto para gatos prematuramente destetados; así que -dende fai poucos días- na Chousa temos unha refuxiada.

Foto: Veu co eclipse. Lúa (mira que como sexa gato...)

Sacrificio

2011-06-19T12:57:00.000+02:00

O cincel máxico da natureza trócase en batuta sublime que interpreta, en harmoniosa sinfonía, a máis doce e cautivadora melodía da seducción.

A fermosura do conxunto comporta o sacrificio necesario de partes que, semellando pleitesía nunha primeira ollada, acadan protagonismo segundo vai profundizando a análise.

Ogallá todos os músicos da banda mundial souperan baixar así os seus instrumentos cando no pentagrama da historia non hai notas para eles.

Foto: Concerto floral. Auditorio: un xardín de Antas de Ulla.

Guiar

2011-06-14T22:48:00.001+02:00

A capacidade de liderazgo non sempre se demostra indo diante do grupo, tapando as alternativas e ocultando as potencialidades.

Guiar comporta un coñecemento individualizado do colectivo, deixando fluir iniciativas e permitindo a toma de decisións. Esta estratexia -ademáis de reportarnos maior comodidade no exercicio do mando- logrará un equipo eficaz, que gañará en autoestima por chegar ó prado con apenas un par de levísimas directrices.

Foto: Guiando con empatía. Excelencia na dirección.

Difícil

2011-06-10T20:18:00.001+02:00

Cando hai intención, algunhas doses de maña negociadora e unhas pingas de elasticidade mental; case sempre se atopa a maneira de achegar posturas, para penetrar nas ledicias dos acordos. Acádase así un bambeo sutil e fluído que deriva en compromisos asinados.

Parece que a patronal e mailos sindicatos non foron capaces de atopar ese vieiro da intelixencia, aducindo lonxanías e dificultades insalvables.

Mal. Moi mal. Cousas máis complicadas fixéronse nun Simca1000. E tamén (seica) era difícil. Qué carallo!

Foto: Habitáculo negociador móbil. E se probaran nel?

Estacións

2011-06-05T00:02:00.001+02:00

Se desta non cae o Pulitzer blogueiro vai ser polos peliños. Cacheinas xuntas na Alameda compostelá. E o mellor de todo foi que nin se decataron. Un roubado en toda regla. Tentárao por Antas, pero xa se sabe que nas vilas o persoal fíxase máis en todo e non resulta doado. Nas cidades (ou vilas grandeiras) a xente anda moi despistada e todo se relaxa con suma facilidade. Non hai máis que ver os resultados das últimas municipais...

Das catro chamoume poderosamente a atención a nugalla que amosa Primavera, e un certo despendole na vestimenta da señorita Outono. Madía leva -pensei- en coller tantos catarros. Polo demáis Invernía estaba moi na súa liña e Verán preparada no banquiño para dar o relevo á durminte nas vésperas de San Xoán.

Foto: As de Vivaldi facendo dun banco o seu pentagrama.

Calcetar

2011-06-01T00:02:00.048+02:00

Se che din que si; non te fíes de todo. Se che din que non, poda que haxa unha posibilidade. Cando din xa veremos, a cousa tende a ser unha negativa aplazada; e se apelan a ter que pensalo, xa te podes dar por jodido.

No xenuino fiar da semántica hai un serio risco de ficar enrocado na ceremonia da confusión dun fuso xiratorio que non permite discernir se traballamos liño ou lá.
Por iso non é recomendable deixarse guiar por un único sentido; xa que -chegados a este punto da calceta- resulta moi útil considerar que case nada é o que parece.

Foto: Croando en bronce.

Capullos

2011-05-25T00:02:00.006+02:00

A todos nos resulta moi doado asimilar as cercanías dos humáns cos animais. E non vou ser eu quen desautorice as documentadas teorías que nos levan a montar un surtido zoolóxico -con moi pouco esforzo imaxinativo- a base unicamente de bípedos sapiens.
Pero a min fascíname a descuberta que veño observando, con reiteración nestes días, en analoxías co reino vexetal.
Pode resultar impactante nun primeiro pensamento; pero estou convencido de que a ninguén se lle escapa a escasa habilidade que moitos humanos teñen para lograr pasar de gromo a flor (o que chega), sin antes ser uns auténticos capullos...

Foto: Mañán será un capullo.

Cagadas

2011-05-20T23:58:00.034+02:00

O banco está cagado. Esta é unha obviedade tanxible e visualizable. Asumida esta realidade podemos optar por varias solucións:

- Esquecernos que o moble foi pensado para sentarnos e considerar que é un recolledor de cagadas.

- Crear as prazas de funcionario limpador de cagadas (serían tres turnos, con vacacións, moscosos e baixas por lumbalxias e alerxias propias do desempeño...4 postos de traballo).

- Levar unha folliña de períodico para sentarnos. Sempre é mellor sentar na merda resesa, impresa o día anterior, que na fresca recen cagada.

- Mudar o banco de sitio, buscando cagadas novas.

- Meter o banco nunha caixa, asumindo o risco de acabar por non saber qué era caixa, banco ou merda.

En todo caso, viría ben considerar se facemos algo. Xa sexa co banco, coa merda, cos paxaros ou co parque enteiro.

Foto: Botellón ornitolóxico. Restos

Lingua

2011-05-17T00:01:00.042+02:00

Emerxes da nube dos meus miolos, flues doce e garimosa balanceándote nas cordas vogais ata mergullarte no meu cuspe salino para acentuarte na curvatura dos beizos, sacándote para fora e invadindo de máxica fermosura o son do ar que me rodea. Cumio da metamorfose dunha idea que xa é palabra. En galego pensada, en galego dita, en galego escriturada, esculpida, pintada ou musicalizada.

E unha vez pronunciada, nin anclada nin a deriva, sigue sempre rulando dende o país dos mil ríos polo mundo dos mil mares. Provocándome ledicias por terte, por saberte, por pronunciarte, por escoitarte, por amarte. Nesa espiral prepositiva faste viva, presente, real, esdrúxula; sabendo que compartes unicamente coa terra que piso e coa muller que me deu o ser, o nobilísimo e venerable título que ninguén mais ostentará nunca para min: nai.

Foto: Que rule mil primaveiras máis, e despois xa falaremos!

Pacer

2011-05-08T22:47:00.001+02:00

Antes de que a herba verde se volva branco leite interveñen unha morea de procesos que se escapan ó ollo humán. Esta transformación química necesita como desencadeante inicial unha acción que practica tamén a prensa diariamente: botar a lingua a pacer.

Claro que a prensa non pretende encher de leite os seus cochos para que outros se alimenten. Neste caso dase unha deglución sin remoído, e o seu pastoreo lingual responde a outros intereses moito máis complexos -que escapan ó entendemento humán- e que, iso sí, lle permitan seguir mamando do teto...

Foto: A Rubia preparando a edición de mañán en Vilapoupre (Antas de Ulla).

Equilibrio(des)

2011-05-05T19:30:00.004+02:00

Estamos feitos a base dunha amálgama de eivas e virtudes que, unha vez fermentadas co lévedo da experiencia , acaban por configurar a persoalidade.

Conviña non exceder para ningures, tentando atopar ese punto harmónico que, de paso que nos alonxa de ser pánfilos, tampouco nos achegue á soberbia.

Polo xeneral os políticos durante a campaña están nunha esquina, e despois das eleccións pasan co papo enchido para a contraria. Por iso sempre viven nun equidistante e perpetuo desequilibrio que os aciba do resto da cidadanía.

Foto: Nin anxos nin demos, senón todo o contrario.

Enerxía

2011-05-01T00:03:00.076+02:00

Por desgraza para o país, tivo que acontecer des que Fenosa deixou de ser do noroeste; pero a descuberta non ten comparanza posible na historia empresarial.

Damas e cabaleiros, agora xa sabemos que nin hidráulica nin eólica nin solar nin xeotérmica nin biomasa nin azul nin verde; o futuro limpo, renovable e inesgotable está na enerxía celestial!. Mira que somos pailáns carallo; que no lo dixera ben claro: Ego Sum Lux Mundi. E nós coa teima de fozar para buscar petróleo, a porfía de sachar para embalsar ou a zuna da alquimia para radiactivar...
Agora falta por saber se os Bispados pasarán a depender de GasNatural ou viceversa. No primeiro caso; estarán os cregos encargados de ler os contadores da luz?

Foto: Cruceiro productor en Trascastro, na derrega entre Antas e Agolada

Relevante

2011-04-22T21:14:00.000+02:00

Cóntase que a Praza do Obradoiro é o lugar dos catro pecados, xa que un individuo situado na intersección das teóricas diagonais iría ceibando un arrecarallo según fose mirando cara o Hostal, Raxoi, Fonseca ou a propia Catedral.

Efectivamente hai ocasións nas que, tendo tanta importancia todo o que te rodea, resulta complexo discernir que é o relevante. Curiosamente a pomba sobre o peitoril de Westminster Bridge teno claro. Nin o London Eye, nin o Big Ben, nin farrapos de gaita: ela óllame a min.

Foto: (E penso que non sabía que son de Antas...)

ONU

2011-04-18T00:05:00.000+02:00

Moitas misións polo mundo enteiro no afán dunha orde pactada. Infinitas necesidades non cubertas e milleiros de accións humanitarias pendentes de dotar con recursos de mínimos.

Complexa e dificultosa tramitación en cada envío de tropas de paz pertrechadas coa razón das ametralladoras e mailos argumentos das pistolas automáticas.

Pregúntome se, en troques de algunhas encomendas de dudosa eficacia, non viría ben -por aquelo de complementar axeitadamente- enviarlle á moza da foto un casco azul?

Foto: Roubado (cachado) na Illa da Arousa

Espelido

2011-04-08T00:01:00.004+02:00

O mariscal Montgomery era moi homenaxeado despois de derrotar a Rommel na batalla de África, durante a S.G.M. Co papo enchido, Montgomery rematou o seu discurso durante un evento de moito copete para papaleisóns (propio de Marineda City, vamos!) dicindo:

- No fumo, no bebo, no fornico y soy un héroe.

O primeiro Ministro, Winston Churchill, que seica era moi aleuto, retrucou:

- Eu fumo, bebo,doulle ó fornicio; e son o xefe del.

Foto: Maneiras de liderar.

Ceacú

2011-04-04T21:39:00.001+02:00

E seica non chega o tempo a nada, que hai que andar a todo correr para non ir a ningures. Que de tanta celeridade imos pillarnos a nos mesmos sin ter aínda nacido.

E nesa olimpiada da tolemia, hai veces nas que semella que o cumio da velocidade unicamente se pode acadar indo a ceacú, sempre que haxa -iso sí- posibilidade de adiantamento.

Foto: Entradas á namela con posibilidade de adiantar pola cancela.

Trapallada

2011-04-01T00:01:00.002+02:00

A liturxia da trapallada está chea de ceremonias hipócritas disfrazadas de diplomacia. Agroman feixes de cabestros que se visten de oligarcas, de sarxentos chusqueiros con oropeis do xeneralato. Prima o fraude, impera o postizo. Falséase ata a mentira, adórnase o esterco con emplatados de alta cociña…

Con tanta mediocridade, estou convencido de que hoxe Pitágoras tería dificultades para acotar a lonxitude do lado máis longo deste triángulo sin vértices. E non sería pola súa falta de inxenio; a complicación radica no exceso de catetos.

Foto: Trigonometría fotográfica en Ourense.

Asalar

2011-03-26T13:35:00.003+01:00

Despois das friaxes da invernía, logo da reiteración nas treboadas ventosas de novembro e das neves purificadoras do nadal; asómase con timidez a primaveira.

E chega lucindo louzanía, facendo ostentación da súa picardía floral, das súas humidades latentes e do seu poderío cromáticamente engaiolador.
Preséntase amodiño, como facéndose de rogar, como asalando...

Foto: Xardín en Lalín. Tirámonos ás reboladas?

Resolución

2011-03-20T12:39:00.000+01:00

Despois de que o mundo contemplase, con atónita e pasmosa insistencia, como o libio de labia trasnoitada masacraba con misís a un pobo armado con balas de razóns; tomouse a decisión de intervir.

Por moi xustas que sexan as razóns que levan a esas decisións, sempre sinto un calafrío que me percorre a espiñela de xeito paralizante. E teño o convencemento de que a persoa responsble de pulsar as teclas que confirman a orde de ataque tamén sinte a mesma sensación. Aínda que ela teña o respaldo dunha Resolución de nacións unidas.

Foto: Consola de mando. Cueiros para Gadafi

Escaparate

2011-03-14T16:13:00.003+01:00

Nos tempos que corren seica hai que aforrar ata aforrando (Cela xa deixou clariñas as diferenzas entre infinitivos e xerundios).
Nesa teima obsesiva de contención do gasto, non sei para que carallo derrochamos tanto en cosmética facial, cando abundan os exemplos que descubren a retagarda como un singular e magnífico escaparate de insinuantes interioridades que presaxian a excelencia...

Foto: Sobre un cartaz de "Artesanía de Galicia", foto de Chousa da Alcandra

Xeonllos

2011-03-09T15:44:00.001+01:00

Diante do desolador panorama que ofrecen os políticos do País, do Estado, da U.E... (tanto os que gobernan como os que amagan con querer gobernar); hoxe escoitei unha interesante proposta:

- "Había que levalos a todos (ós políticos) para a praia e que se adentrasen no mar ata que a auga lles dese polos xeonllos".

- Para que refrescasen os pés? -preguntou un canteiro aprendiz-

- Non; os pés precisamente poñérllelos cara riba...

Foto: Facendo pinos en Louro. Verán 2010

Egua

2011-03-05T14:20:00.001+01:00

Calzada con alto nivel, lucindo cascos coidados e ferraduras niqueladas que golpean o chan poñendo acentos en cada pasada, quitando suspiros en cada galopada.

Ataviada con correas de sensualidade e cinguidas medias de encaixe con suxerentes ligas apreixadas.

Avanzando con donaire e magnífica caligrafía; debuxando no ar milleiros de figuras cargadas de semántica, pasmando a todo o hipódromo con cada pisada.

Non é diésel nin gasolina. Non depende da cotización do crú nin do custe do refinado. Incorpora dirección asistida, teito solar e peche centralizado. Que ben se vai de paseo na miña egua montado!

Foto: Pisando forte

110

2011-03-01T00:03:00.047+01:00

Ir amodo non sempre é garantía de aforro, nin aporta total seguridade en determinadas situacións. Sen ir máis lonxe, o lema olímpico fala de "máis rápido" para acadar os laureis do éxito; e cando nos persiguen trinta lobos famentos, como pretendamos facernos abandeirados do slow food ó volante, imos aviados.

Con sentidiño e leves doses de cordura podemos concluir que hai obviedades que non precisan decretos.

Claro que, se o que pretenden é solo fodernos a golpe de decreto, ten pinta de que o vaian conseguir, disfrazando neste entroido os sinais das autoestradas. A ver agora quen carallo couta os caballos costa abaixo...

Foto: Camiño de carro. Velocidade controlada pola realidade (Frádegas- Antas de Ulla)

Estercar

2011-02-20T13:33:00.002+01:00

A sucesión de tarefas que acontecen en todo ciclo productivo debe ser escrupulosamente respectada coa fin de acadar -co maior éxito posible- o obxectivo final.

Con eficiente eficacia hai que aplicar os coñecementos necesarios en cada estadio do proceso, non pasando á fase seguinte sin que previamente esté completada a anterior. É absurdo plantexar a seitura antes da sementeira. Ou mallar antes da sega.

E así funciona.

Ata que chegaron os teóricos da economía e empezaron a introducir algúns cambios na cadea. Mercáronse fanegas de trigo antes de ser mallado. Vendéronse ferrados de fariña antes de ser moída. E todo se foi adiantando con obediciencia ás reglas dun mercado que non contaba con granizos nin xeadas.

E así funcionou.

Pero entrou a política en escea. Hordas de traxeados, micrófono en man, entraron cos sacos abertos en labradíos e pastizais. E mudaron normas e alteraron procesos. Sabían que era preciso estercar para obter o produto, pero non en que fase se aplicaba; así que acabaron por esparexelo enriba de pratos e manteis...

E así nos vai.

Foto: Moricos de esterco. Leira ben aproveitada.

Fachenda

2011-02-15T23:20:00.000+01:00

Disparei unicamente dúas fotos. Estremeceuse un chisco só coa primeira.

Erguinme e marchei. Ela miañou, con acento de Lugo, suaviño, harmonioso e ben miañado.

Volvín a vista atrás e percibín a fachenda que transmitía por miañar como miañaba. E pensei na mágoa que sinto por quen renega, ignorante, da lingua que no seu entorno se fala. Enriquecida con seseo ou con gheada; sempre con dignidade, elegancia e fermosura expresada.

Foto: Gatiña con acento. Subidón felino.

Erecto

2011-02-09T23:43:00.000+01:00

Esbarexer polo suco para deitarse na cal axeitada. Atopar o punto de humidade preciso para xermolar sen que te papen os grilos. Abrirse camiño pola terra. Medrar sen esquecerse de enraizar como é debido. Procurando sustento, buscando alimento; esquivando miñocas e sorteando escarabellos. Florar.

Permitir que as abellas che fagan cóxegas nos pistilos. Afroitar. Camuflarse entre o verde das follas ata ir tomando forma, eludindo os picotazos mortais de merlos famentos. Madurar.

Toda esta andaina para que un aguzado fío de metal te tronce polo medio, que che embouten con sal a ferida e, despois dunha ducha de vinagre, que te remexan nun plato cun garfo frío e punzante.

E aínda pretenden que, con este tute, me manteña túrxido ata ser esmagado por dúas próteses dentarias dun mamífero corentón.

Que dura é a vida dun tomate, carallo!

Foto: Tomatiño cachondo.

Picho

2011-02-06T12:50:00.001+01:00

Mantén o ritmo a fío, sin perder a compostura. Ou perdéndoa co vaivén do vento.

Apuntando sen punto de mira. Disparando sen gatillo. Vertendo líquido doce. Chovendo sobre mollado. Mollando a humidade, acariñando musgo e musgando os ollos sen sono. Entalándose na intimidade da terra e salpicando de rozaduras os arredores areosos.
Co temple inesgotable da súa pingueira infinita, é o aceite que mantén a iluminación sonora da catedral da chousa.

Foto: Picho "incandescente"

Baduadores

2011-02-01T00:01:00.001+01:00

A sua estratexia baséase na elevación da voz, misturando estridencias con alevosa reiteración. Como falan de todo sen saber de nada, agóchanse nunha contínua tronada gutural de decibelios insípidos.

Nese poleiro de confusión van consolidando (seica) a terceira forza política do estado; o que di pouco dos electores, pero moi pouquiño dos ata agora elexidos...

A este fato de baduadores, comunicadores sen licencia, asasinos da gramática e donos do mal gusto; convén lembrarlles que se lles nota ás leguas a incapacidade que teñen para discernir entre duas puntas e dous puntos.

Foto: Duas puntas.

(Carballo pu(n)teado na Cervela -Antas de Ulla-)

Caixas

2011-01-26T00:01:00.000+01:00

Están no punto de mira e parece que a cacería non vai cesar ata abatelas. Actualmente semellan as culpables de todos os males e, polo tanto, son o destino focalizado de todas as iras.

Chámame poderosamente a atención este rápido e vertixinoso tránsito que as levou dende modosiños Montepíos ata o frívolo estatus de putas do sistema financieiro.

Nin antes tan santas nin agora tan casquivanas!. E se non xa veremos, cando o fume dos cañóns que lles disparan se disipe, se a fagocitación destas Entidades será unha solución para a cidadanía ou constituirá un novo epígrafe de beneficios para os que hoxe están -detrás da artillería- apostados. Apostamos?.

Foto: Lixo reciclábel. Supostamente.

Sede

2011-01-24T15:38:00.000+01:00

Había quen pensaba que, cando poidese, ía ser o pintor que tinxiría de azul a nosa vida. E que o faría ben (hai xente para todo). Que era o máis idóneo para sacar as castañas do lume coa eficiencia da eficacia necesaria nestes mares abertos.
Había quen pensaba así; pero agora sabemos que unicamente é un paxaro sedento.

Foto: Paxaro con sede.

Manco

2011-01-19T19:24:00.001+01:00

Suso quedou sumamente tristeiro e deprimido dende que perdera un brazo naquel accidente. Con él perdeu tamén a fame, o sono e as ganas de leria.

Un día 10, na feira de Antas, viu a unha persoa á que lle faltaban os dous brazos rebechando pola rúa e amosando un aparente estado de ánimo lúdico e festeiro, contoneándose como se bailase música moderna. Pensou que se él estaba tan decaído faltándolle un, como raio era posible que aqueloutro home, sin os dous, andivera dando pinchos pola vida.

Buscou a maneira de achegarse a él, non sin dificultade debido á ausencia de paradura do manco bilateral. Cando o logrou díxolle:

- Oiches oh. Estando eu tan amolado pola falta dunha extremidade; como carallo logras ti este estado de ánimo tan ledo carecendo dos dous?

- Estado de ledicia? -respostou o interpelado con evidentes signos de mal xenio e escaso acougo-. Que cona vou ter bo ánimo; o que pasa é que me pica o cu que nin diola, e non vexo xeito de rañalo!

Foto:Dous buratos

Espiñas

2011-01-15T10:51:00.000+01:00

Estercados por raíces vellas e regados polo resío doce deste xaneiro mollado e negociador; medran gavelas de toxos verdes.
Toxos que serán rozados por fouciños negros co fío aguzado no esmeril da intención e suxeitos por forquitos que sofren nas súas gallas envites sen malicia (dinlles danos colaterais agora).

Xardín montés enclavado entre pedras dun valo ergueito á man, pechado con cancela de ferralla; vestida con gravata metálica de aceiro alemán anoada cun candado francés.
Seica vai ser esta unha boa colleita de espiñas. Digo eu que no toxal algún alecrín mareliño locerá...

Foto: Cancela con gravata.

Auga

2011-01-09T12:12:00.000+01:00

Riqueza dos pobres que fertiliza hidroxenando. Sen liortas cando chega en vertical, xa que para todos, equitativa, flúe e como amante desbocado penetra. Serrón de dirección única que tronza. Inchando ríos, invadindo prados, anegando chousas, superando pontes, arrastrando pólas, carrexando latexos...

Palpable frenesí de caricias espumosas, envites impetuosos de mimos incontibles no leito fluvial.

E, despois do seu galope acuoso e osixenante, pediranos perdón preñando todo de vida, facéndonos saber que sin ela nin siquera poderíamos disfrutar o dulcísimo arrecendo a terra mollada.

Foto: Pontepedriña coutada. Prioridade para a auga.

Seguridade

2011-01-06T11:37:00.001+01:00

A través das institucións mundiais, participamos cos nosos cartiños na protección antimisís da galaxia, destinamos fondos para operacións Atalanta, cubrímonos os lombos mediante exércitos comunitarios.

Temos batallóns de gardas civís e policías estatais, autonómicas e locais e non imos contar a seguridade privada que vixía o garaxe dos apeiros do tractor.

Dotamos a porta con chave de sete estalos e quince puntos de penetración. Conexión a central de seguridade 24 horas...

E todo iste esforzo na seguridade vai ó carallo na noite do 5 de xaneiro, permitindo o acceso ós nosos fogares a uns tipos con perruca textil, capa barateira e coroa de cartón pintado, que aluden á maxia para xustificar a súa omnipresencia.

Como nos foda un, a ver que raio argumentamos no atestado!

Foto: Individuo visto por Antas de Ulla o día 5 a iso das 19:00 horas

Brinco

2011-01-02T14:17:00.000+01:00

Tivemos que atravesar fanfarrias, facer balances mal pechados e esmagar semente de uva na boca. E agora tocan os propósitos enmendadores feitos con semblante serio e rictus convencido, que han corrixir pautas comportamentais pouco axeitadas, hábitos alimentarios deliciosos pero médicamente proscritos, retomar coleccións imposibles...

Pero os que estirpamos a semente ás uvas, non facemos balances, nin temos propósitos enmendadores, e pensamos seguir frecuentando os mesmos templos gastronómicos, e non coleccionamos máis que débedas...so nos queda lembrar que o cambio de ano non é mais que un brinco ben dado. Iso sí con aire de muiñeira!

Foto: Nena de Antas brincando en Arousa

Decisión

2010-12-28T00:02:00.011+01:00

Vai ser unha noticia de primeira magnitude para o país. Nada até o de agora logrou enfiar con tanto xeito e atino unha decisión desta trascendencia e calado.

E foi lograda mediante un consenso total entre as forzas políticas. Os do paxaro, os da flor e mailos da estrela acadaron un acordo sin precedentes. Ídelo ver axiña en cada aldea, xa que a Orde sae no Diario Oficial hoxe.

Todos os potreros de Galicia van ser recuperados como sedes das Subdelegacións gubernamentais en cada parroquia galega!.

Estarán rexentados polo pedáneo, con rango de funcionario a tercio de xornada, e dotaranse de fax e WiFi, ademáis de auga corrente e aire acondicionado. Non se di nada de que teñan toma de terra, pero vista a boa vontade política, podemos apostar que tamén contarán con ela.

Esta decisión é unha clarísima aposta pola sostibilidade da aldea, ademáis de optimizar recursos e pór en valor unhas estructuras sociais que estaban a piques de pasar ós museos etnográficos, e -de paso- achegan a Administración ós cidadáns.

De xeito colateral, a ninguén se lle escapa que este paquete de medidas tamén pretende recuperar dous elementos esenciais da arqueoloxía galega: o ladrillo visto e maila uralita.

Foto: Potrero. Futura delegación da Subdelegación do Goberno.

Buzón

2010-12-19T19:45:00.000+01:00

O teléfono non anulou a figura do carteiro como transmisor de emocións e ledicias (agora só carrexa publicidade misturada con recibos bancarios, salpimentados con multas de tráfico e requerimentos fiscais). Persiste a necesidade de construir con fonemas debuxados o que coa voz podería resultar esdrúxulamente efémero. O epistolar é o que as puntillas son á lencería fina...Así que naceu o correo electrónico.

Suprimido o carteiro do concerto das emocións, resultaba unha obviedade prescindir dos buzóns. E nese baipás que puxo en contacto directo ó emisor co receptor, incluiuse un cambio de denominación do recipente externalizado, frío, marelo e anguloso; pasando ó garimoso, cálido e pre-íntimo nome de "bandexiña de entrada".

Foto: Buzón torto. Demasiadas esdrúxulas?

Cebola

2010-12-15T22:53:00.000+01:00

Deixarse levar en demasía polas emocións adoita abocarnos a conflictos de relevancia. O corpo pide certas licencias que a mente debe regular coa sabiduría da experiencia, o tino da razón e maila mesura da oportunidade.
Xa sei que é necesario sair ó recreo; pero resulta moi convinte ter a información precisa para que a decisión sexa sempre óptima. Porén , sen caer en tópicos, faise imprescindible considerar o tamaño antes de decir que non importa.
Así que nunca se debe dicir aquelo de "contigo pan e cebola", sin saber previamente como vai ser de grande o pan...

Foto: Terra de Antas. Fertilidade contrastada nunha cebola

Argallar

2010-12-11T12:45:00.000+01:00

Non todo está nos libros. Nin as mil maneiras de fritir un ovo, nin a realidade constatable de que un ovo so é posible fritilo dunha maneira...

Algún libro xa da conta de como non todo o colacao é soluble no leite, pero escápaselle que por iso, precisamente, algúns somos do nesquik...

Os libros axudan moito. Amósannos experiencias e ideas que outros tiveron antes, delimitando así a derrega dos pensamentos para evitarnos plaxios mentais. Por moito que as ideas non teñan volume, sí que teñen propietario/a, e para deslindalas faise preciso o rexistro escrito como proba irrefutable da súa etérea consistencia e testemuña perenne da súa existencia.

O factor común que vencella a lectores e a quen escribe, radica precisamente nunha das marabillas que (seica) temos en total exclusiva os humáns: a capacidade para argallar.

Foto: "A cabeza non para"

Truco

2010-12-05T19:03:00.000+01:00

Cando imos conducindo amola moito que o de atrás se achegue en demasía á nosa traseira. Non hai interés ningún en verlle a faciana polo retrovisor a quen manexa a máquina que esnifa a fumieira do noso tubo de escape.

A cousa cambia radicalmente cando somos nós os que imos detrás. Esta alteración no criterio baséase en motivacións atenuantes que xustifican o noso comportamento en cada situación: en xeneral, pola ansia que nos leva o bo control do tráfico; ou, neste caso concreto, para cerciorarnos de que realmente o taburete precisa unha man de barniz!.

Foto: E seica hai que mirar para as luces de freo. Manda truco!

Mercados

2010-12-01T00:04:00.000+01:00

Nunca os trienios foron garantía de fortaleza para pontes e camiños; nin as marxes aceiradas evitaron intencións suicidas, nin as acotacións ben definidas aseguran o seu cumprimento.

O río marca o seu ritmo e hoxe vai revolto. Non podemos argumentar que estamos en veda, así que compre aceptar que haberá pescadores que saquen tallada. Con todo, non é tempo de facer tostas para embalsar protestas; antes ó contrario sería boa idea abrir novos caneiros que enxauguen esta voracidade dos mercados troiteiros.
Despois xa decidiremos se facemos os peitorís ou requisamos o dereito á simple contemplación da paisaxe...que valerá cartos!

Foto: Tensións de liquidez no Corgo (Antas de Ulla).

Cores

2010-11-25T16:01:00.001+01:00

Algunha vez xa me teño posto colorado por ter que tragar algún marrón. Fiquei branco como a cera por algunha noticia mala ou sorprendente. E deixarme negro determinadas situacións.

Tamén debo recoñecer que houbo ocasións nas que me puxen morado e quedei coma unha rosa...
Supoño que non fai falla que manifeste a miña galeguidade lembrando que a bandeira que ondea no mástil dos meus sentimentos leva unha diagonal azul.

Recoñecendo que entre o branco e o negro hai unha variada escala de grises, vou concluir por definirme como policromático.

Foto: Van de verde (e non son holandeses!)

Ninfomanía

2010-11-21T13:06:00.001+01:00

Ninguén quere (falo de xente co xuizo san) voltar á situación de fai 35 anos; pero tamén é certo que, sabendo que as silveiras non ían dar figos nin brevas as toxeiras, tiñamos a esperanza de que as colleitas de amoras fosen abundantes e os alecríns tivesen mellores bríos, cando o único que percibimos son as aguzadas espiñas de silvas e toxos...

Neste tempo prosperou a nova raza dos políticos e as súas máquinas de poder: os partidos.

Axiña aprendemos que éstes poden fodernos de xeito recurrente e, por moito que pretendan facernos ver, os únicos que acadan o clímax son eles!.

Esta ninfomanía do poder partidario está abocando á sociedade a unha perigosa frixidez democrática que nos ubicará na pendente do desencanto abstencionista. E o mais jodido é que neste caso non hai autoestimulación posible, xa que a masturbación do voto en branco pode acabar por magnificar o orgasmo dos que menos desexabas...

Foto: Figos en novembro. En que partido se metería este raio de figueira?

Elección

2010-11-17T19:47:00.001+01:00

A muller acababa de chegar ó ceo. Nin dúas horas pasaran dende que morrera no pasillo dun hospital do Sergas.

Na recepción celestial estaba San Pedro, con quén entablou axiña unha amimada conversa, súbitamente interrumpida por uns berros adoecidos que se escoitaban tras unha porta azul. A recén chegada fixo un xesto inquisitivo ó seu contertulio.

-Non te preocupes -tranquilízaa o home das chaves-. Chegou fai dez minutos e estanlle facendo os buratos no lombo para colocarlle as ás. Tiñamos previsto asinar un Convenio co Sergas para adiantar este trámite, pero eles seica non dan feito alá abaixo; así que non queda outra que xestionalo aquí.
Sen agochar un aire de sorpresa, axiña voltou á conversa, afeita a todo tipo de situacións tendo en conta que sempre fora usuaria da sanidade pública.

Tres minutos despois retornan os berros, pero desta vez resultaban -se cabe- aínda máis escalofriantes.

- Polos cravos de Cristo! -exclamou con certa anguria no peito- ¿e agora que raio acontece?

- Non hai de que preocuparse, muller -resposta San Pedro-. Só lle estan facendo as perforacións necesarias para instalarlle as aureolas. Nin siquera alixeirándolles o choio coa receita electrónica foron capaces de...

- Ai, de ningunha maneira -interrumpe moi decidida-. Por iso non dou pasado. Mellor voume para o inferno!.

- Pero como vas facer iso? Non ves que alí sodomizarante e abusarán de ti de xeito reiterado? - asegúralle Pedro con rictus estresado de galeno de Atención Primaria coa consulta ateigada-

- Non importa, para iso os buratos xa os teño de serie!!!

Foto: Buratos artísticos.

Ferradura

2010-11-14T17:51:00.001+01:00

As estratexias do galope empezan cunha boa caldeirada de fariña e rematan por ter a besta ben ferrada.

A maiores diso hai que contemplar unha morea de variables. Que a albarda vaia ben firme, que as cabezadas sexan axeitadas, que o xinete non se pase coa espuela nin coa fusta...

Todo elo sen esquecer nunca que os outros cabalos non están no hipódromo co obxectivo de amolarnos a nos, senón coa intención de cruzar primeiros a meta.

Foto: Parada en boxes no Campo da Antas

Ciberactúa

2010-11-09T21:09:00.003+01:00

ProLingua, plataforma pola defensa e promoción da lingua galega, comeza unha campaña, baixo o epígrafe de ProLingua Ciberactúa. A cousa consiste no envío masivo de cartas ou mails a institucións ou empresas que discriminan claramente o galego. Neste caso comezaremos por Gas Natural que, sendo unha empresa que absorbeu á galega FENOSA, ofrece a súa web en castelán, catalán e inglés, pero non en galego.

Envía cartas ou mails ou ben chámaos por teléfono esixindo que a lingua galega tamén sexa idioma de interlocución entre a empresa e os seus clientes galegos.

Formas de contacto con GAS NATURAL FENOSA:

Enderezo postal: Gas Natural SDG, S.A., 2008
Plaça del Gas, 1 08003 Barcelona

Páxina web de atención ao cliente en liña

Enderezo electrónico gasNatural

Moitas grazas pola túa actuación a prol da nosa lingua!

Evento

2010-11-06T19:05:00.000+01:00

Unha escolta de trinta mil formigas en terra e cincoenta enxamios controlando as alturas.

Alumean o camiño, amenizado por trece corais de grilos, cen ducias de vermes carpinteiros. O chan branco está engalanado polas ás de oito mil bolboretas e salpicado de xoaniñas costureiras.

Elixires de dous millóns de follas recén caidas e musgo mollado embriagando o ar. Todo está quedo, silente, preparado para o evento: vai falar o saltón debaixo da sombrilla dun sapo.

Foto: Outono engalanado.

Pastor

2010-11-03T20:04:00.000+01:00

Tanto nos din que hai que conservar as especies todiñas. Tanta insistencia [compartida] en que somos herdeiros dunha riqueza que debemos deixar [íntegra] en legado...

Tan reiterados avisos nesa liña eran necesarios; pero [carallo!] a Xunta colleuno tan ó peíño da letra, que xa estou vendo cando detrás dun valado estaremos os humáns en reserva concentrada, mentras pola corredoira campa un pastor alemán con pasaporte diplomático...

Foto: Saberá ler o lobo?

Solución

2010-11-01T00:02:00.004+01:00

Xa cambiamos a hora. Agora todo irá mellor.

Venderanse coches a mansalva e reducirase a polución.

Imos acabar co paro e desaparecerán o déficit e maila especulación.

Xa non haberá terrorismo, transfuguismo nin opresión. Desaparecerá o mal trato, a fame e maila corrupción. E sentados no banco da ledicia observaremos que pouco esforzo nos costou.

Non sei como carallo non demos antes con esta sinxela solución!

Foto: Banco. Unha hora antes e unha hora despois

Caravilla

2010-10-28T21:47:00.000+02:00

Todos temos segredos.

Algúns incluso resultan inconfesables. Imaxinemos por un intre que os nosos pensamentos quedasen expostos á vista e interpretación de todo aquel que nos mirase. Qué perigo!.

Menos mal que contamos co recurso da caixa forte da intimidade pechada coa caravilla da discreción.

Tras mecanismos así de sinxelos gardamos asuntos ben complexos, ideas sumamente perversas ou puntillas levemente almidonadas.

Foto: Alta tecnoloxía en seguridade

Vincallo

2010-10-21T22:48:00.000+02:00

Demasiadas florituras para adornar a propia flor resulta un exceso desmedido na exaltación de quen por sí xa exalta.

Esa recalcitrante porfía nin siquera a Ionesco lle pasou pola cabeza. Tapar con esmeraldiñas unhas esmeraldas , ocultar con feixiños de zafiros uns zafiros, atar con vincallos un vincallo...

Vestir bonitas un par de razóns axuda a matizalas, pero recargando o argumento caemos no esaxerado e rozamos o absurdo.

Que o sostén nunca vai ser máis fermoso que as sostidas, carallo!

Foto: Secreta victoria.

Perspicacia

2010-10-17T12:55:00.000+02:00

Tendemos a pensar que existe unha única perspectiva para visualizar as situacións. Esas ideas preconcebidas inciden no xeito en que percibimos a realidade, autolimitándonos en sucesivas progresións xeométricas canto mais imos profundizando na materia da que se trate.

Tales prexuizos acaban por reducir a capacidade de análise; limitando así as conclusións ás que podíamos ter chegado.

Por iso deberíamos ter máis claro que, antes de deixarnos levar por habitualidades rutinarias, viría moi ben ampliar espectros e redimensionar enfoques, explorando novos criterios e visualizar con agudeza dende ángulos diferentes. Ese levísimo esforzo de sagacidade enriquecerá o coñecemento, alimentará a intelixencia e, de paso, dotará de mellor cintura o músculo da perspicacia.

Foto: Pose fotográfica innovadora. Perspicacia para mirarlles as pantorrillas.

Escenografía

2010-10-13T22:35:00.000+02:00

Despois de desfiles con cabras lexionarias e ovellas zapadoras, hai quen empeza a preguntarse se o feito de soltar pombas brancas (ou negras) nos actos castrenses non ven a ser o mesmo que agasallar preservativos ó cura da parroquia polo día do patrón (ou da patroa).

Nun acto no que a noticia son as bandeiras ausentes , as broncas e mailos abucheos a certos tribunos, fai que me pregunte se non viría ben revisar o calendario e maila escenografía decimonónica dunha exaltación que ninguén sinte e que mesmo acaba semellando unha gran cagada (ou mexada).

Foto: Participante no desfile alixeirando a carga.

Filosofal

2010-10-09T00:24:00.000+02:00

En pedra filosofal das audiencias convertida. Chave política advocada. Dona de frases lapidarias, tantas veces plaxiada. Como realeza do vulgo aclamada. Para nai coraxe postulada...

O malo de tanto destripe carniceiro e absurda liturxia dun suposto periodismo que agocha en anglicismos a estupidez suprema, non radica unicamente no feito de que haxa público para esta miseria; senón en que a propia sacerdotisa desta relixión acabará sendo -no mesmo altar que hoxe a venera- inmolada.

Foto: Et super ti... edificarei a miña programación.

Dentada

2010-10-05T23:28:00.002+02:00

Seica non corren bós tempos para quen ostenta o goberno.

Na bota mediterránea, pártenlle os dentes ó seu cavaliere, ó outro lado dos Pirineos din que o que durme coa modelo meteuse nun lío que somente un payo podería facer, nas illas da súa graciosa maxestade (contará chistes?), teñen unha ensalada no goberno que nin con vinagre se aliña.

E contan que aló por Madrid seica lle deron unha dentada no corazón ó rapaz de Valladolid criado en León, por mor dunha malagueña que quería subirse a un madroño para contemplar un oso que ten unha tal Aguirre, grande de España...

Que cousas!. Sendo tan nocivo, como parece que é, pregúntome que clase de vacina se inocularían os políticos para continuar facendo paellas.

Foto: Dentellada cardíaca na mazá de A ntas

Par

2010-10-01T00:04:00.000+02:00

Individuos solitarios cimbrean intencións; chiscando ollos, mollando beizos.

Expoñendo talentos, amosando posibilidades; exhibindo recursos, suxerindo aptitudes.

Tentando seducir, procurando embelesar; emitindo sinais que buscan un resultado descaradamente oculto e disimuladamente visible.

Na oscuridade do día e na lucería da noite, ese contínuo e reiterado baile de conquista, ese desfrebe reiterado de recursos, unicamente pretende a disolución da individualidade para confluir no outro ser tentador, desexado, atraínte, ansiado...

So para evitar onanismos bipersonais. Buscando o par.

Foto: Lascivia vexetal. Outono en Antas

Cavilar

2010-09-27T20:05:00.001+02:00

O castelo de naipes da marabilla económica esnaquizouse fai varios meses, sen trazas de mellora a curto prazo (que é como queremos as cousas agora). Durante unha tempada vendemos os becerros que ían parir unhas vacas que posteriormente abortaron , sairon marondas ou foron montadas por bois vasectomizados.

O caso é que agora temos as cortes cheas de vacas vellas, escasas de leite, sin posibilidade de preñar e os tratantes á porta preguntando polos xatos mercados con antelación.

Con este panorama cadaquén debe buscar un culpable se non quere poñer a soga no seu propio pescozo. Argumentar culpas será doado, xa que todos temos os pés mollados naquel trolleiro de ledicias e benvivir.

Porén pregúntome se, antes de entonar berros a través da microfonía da desesperación, non sería aconsellábel deterse un chisco a cavilar...

Foto: O pensador (para ser tan inactivo, está cachas de carallo)

Cabroncetes

2010-09-23T21:36:00.000+02:00

Andamos buscando a pose axeitada para campar diante de amizades presentes e futuras; e non sempre resulta doado lograr o escenario, a postura e maila expresión necesarias para acadar a imaxe desexada.

Cando por fin conflúen as circusntancias , e incluso somos capaces de lograr aquela mueca que tanto nos favorece, non estamos libres de que algún factor imprevisto apareza no intre máxico da dixitalización e tumbe o intento.

Pero, como reza o dito popular, non hai feira mala. De xeito que, mentras á rapariga loira se lle escarallou a pose protagónica -e un chisco forzada-; outro fotógrafo oportunista (moi même) logrou un casual menage à trois fotográfico absolutamente natural e imprevisto.

Pregúntome quen sería máis cabroncete dos catro: o raparigo xoguetón, a amiga pelivermella que seguiu ó calado coa sesión, a propia modelo que me cachou fotografiando o momento ou...moi même?

Foto:Catro cabroncetes

Polaina

2010-09-19T20:38:00.005+02:00

Con mirada firme e penetrante, co ánimo ledo e a intención ben dirixida; repenicando no tamboril das intencións con recalcitrante insistencia.
Marcando o ritmo e acompasando as ideas coas baquetas da sabedoría, percutindo no coiro ben tensado pola cordaxe da razón, arrincando notas do ar para pousalas nos oidos dun público que moverá os pés e baterá as palmas.
Mais, para lograr embelesalos non abonda con coñecer a melodía e manexar o instrumento. Iso dase por feito. Tamén compre ter boa postura no corpo e sincero sorriso no semblante. Tocar con elegancia facilita a comprensión da peza.
Non é menos importante levar ben postos todos os botóns. Moi importantes os da petrina, pero tamén os das polainas!

Foto: Gaiteiro en posición de Do Maior

Xato

2010-09-12T14:40:00.007+02:00

Xato vai en pelotas pola vida de xeito que o sol e mailo vento lle aireen alí onde máis frío ou calor teña en cada momento.
Xato remoe de noite con calmosa lentitude a herba que pastou de día, ceibo polo prado inmenso ó que non lle ve o valo; sen estrés nen premura.
Xato copula con asiduidade unha nutrida manada de rubias e morenas; e despois do envite danlle unha caldeira con fariña de millo.
Pero a Xato amólalle o piercing que non quería ter engarzado nas ventas, e non lle presta un carallo ir co dni enganchado na orella. A corda que lle amarran arredor do queixelo córtalle a circulación facial e esmágalle a barbada. Non entende para que carallo o exhiben na feira amarrado a un puto carballo mentras atura moscas e moscóns. Se ademáis a feira era de queixos, joder!

Foto: Feira do queixo de Antas. Xato "queixándose".

"Embolado"

2010-09-09T21:47:00.010+02:00

Non me gustan nada os memes; pero esta vez hai dúas razóns de peso para participar:
O nacemento ven dado polo post número 1001 de Kaplan (palabras maiores) e a min méteme no embolado Zeltia (a miña primeira comentarista despois de 232 entradas) .
Pasemos o "trago" axiña.

Canto tempo levas como blogger?
Aínda que houbo outro intento fallido, direi que dende outubro de 2007

Como te enteiraches da existencia dos blogues?
A curiosidade un día levoume a fedellar en Blogger.
Cinco blogues que sigo diariamente ou con moita frecuencia.
Leo a miña lista de blogs sempre que vexoa actualizacións, pero sin duda non me esquecen AquamLatam , Pitima, Leoeosseus, Susana Moo e Zeltia
Es lector anónimo dalgún blogue?
Claro que son. Pero son falador e case sempre acabo por baduar algo.
Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Hai moitos que foron concluindo este camiño, pero aquí debo citar á Lareira de Santiso, que foi o primeiro blog que visitei por un puro casual, e prendeu a chispa para a Chousa.
Con que cinco bloggers irías de esmorga?
Cinco son poucos. Ademáis gústanme os números pares...
Con que blogger pasarías unha noite de loucura sexual?
Pódese facer iso con algún blogger???. Eu pensaba que esto era cousa de escribir...
Namorácheste algunha vez dalgún blogger?
Vou respostar coma Pitima (excluindo o que di do Druida, claro!)
Estás satisfeito co teu blogue?
Estou. Se non fose así teríalle dado ó botón e listo.
Espallar este meme entre 3 e 5 blogs
É dicir, xa que me foderon a min...que siga a cousa. Pois pásollo a Paideleo, Aldabra, Xenevra e Merce. (Xa vos escoito xurar en arameo jajaja)

Foto: Bola de garabullos. Escaparate en Compostela